Gottegot, wat ben ik beledigd

Ik voel me de laatste tijd zo intens gekrenkt. Tot in mijn ziel aangetast. Waardoor? Door kerkklokken. Ja, je leest het goed: door die ondingen die me op de zondagochtend wekken met hun appèl voor een vergrijsd deel van onze samenleving. Om te bidden voor een fantasiefiguur en zijn al minstens even sprookjesachtige doodgemartelde zoon. Wat een bizarre manier van wakker worden.

Oh, en nu ik toch bezig ben- ik ben ook echt aangedaan door minaretten. En het geblèr vanaf de religieuze torens dat mijn rust verstoort op avonturierstocht door de betere plekken in de stad. Ze doen pijn. En echt niet alleen in mijn oren.

Ik voel me sowieso ernstig geschoffeerd als ik godsdienstigen hoor en hun fabelachtige theorieën over hun absolute, maar met geen enkel bewijs onderbouwde, waarheid. Het is zo. Waarom? Gewoon omdat het zo is! Een belediging voor mijn jarenlange en duurbetaalde universitaire studie waarin ik geleerd heb dat iets pas voor waar aangenomen kan worden als het onomstotelijk is komen vast te staan. Heb ik daar die tienduizenden euro’s aan studiefinanciering voor stukgeslagen? Ik ben ook echt aangedaan als ik zie hoe diezelfde goedgelovige mensen geschiedenis ontkennen. God is liefde? En alle miljoenen slachtoffers van religieuze oorlogen, veroordelingen en intolerantie dan?

Verbolgen ben ik, als ik weer moet lezen over fanatici die in naam van hun grote held onschuldige mensen plat rijden, neerschieten, opblazen en onthoofden. Als religieuze leiders hun jongelingen oproepen tot een heilige oorlog maar zelf met hun laffe reet in het kansel blijven zitten. Intens geraakt als ik hoor dat leraren (zie foto: de Franse leraar Samuel Paty die het tonen van een tekening van Mohammed met de dood moest bekopen) om het leven gebracht worden en onder moeten duiken. Als het nieuws bepaald wordt door vermoorde cartoonisten en anderen die door aanhoudende bedreigingen en in hun werk en creativiteit worden beperkt.

Ik blijf na vijftien jaar gekwetst door het feit dat Geert Wilders zijn leven niet zeker is om zijn mening. Dat het uitzicht van de polder politicus beperkt wordt door een tiental kleerkasten die moeten voorkomen dat hem iets overkomt. Ja, ik begrijp maar al te goed dat terroristen niet exemplarisch zijn voor miljarden religieuzen. Maar is het echt zo moeilijk om even je waffel te houden over Mohammed, Jezus, Allah en God als een doorgedraaid malloot nét in hun naam dood en verderf en heel veel onrust heeft gezaaid? Ik geloof niet in jullie sprookjesfiguren en je hoeft me dan ook niet te overtuigen dat de moordlustige idioten het niet bij het juiste eind hadden. Wat mij betreft zitten jullie met jullie bizarre gedachtengoed allemaal fout. De een weliswaar een stuk fouter dan de ander.

Afgelopen weken ben ik misschien nog het meest beledigd door de honderdduizend handtekeningen van Nederlandse moslims die pleiten voor een strafbaarstelling van iedere grap of karikatuur over hun messias. Na eeuwen van intolerantie hebben we een jaar of wat terug eindelijk afscheid genomen van het belachelijke wetje dat godslastering verbood, nadat het eigenlijk al goed en wel sinds de jaren vijftig als rudimentair orgaan in onze wet was blijven hangen. Niemand die er in moderne tijden ook maar over peinsde om mensen in het gevang te smijten na een belediging van god en zijn makke schaapjes.

Religie is ook maar een mening. Het is – zoals Wilders tijdens de Algemene Beschouwing maar al terecht opmerkte – in ieder geval geen ras. Je wordt er niet mee geboren. Belediging van gelovigen kan dan ook niet als racisme of discriminatie worden aangemerkt. Mohammed in de wet, of welke andere profeet of hogere kracht dan ook- beperkt de vrijheid van meningsuiting. En is, om het iets luchtiger te formuleren, ook helemaal niet leuk. Wat valt er nog te lachen als we anderen en hun maffe fantasieën niet af en toe flink op de hak kunnen nemen?

Ik vind het streven naar strafbaarstelling van belediging eerlijk gezegd ook heel dom: je beledigd voelen is iets persoonlijks en wordt bepaald door je afkomst en achtergond, je visie en relativeringsvermogen. Wat beledigend is voor jou, hoeft nog niet zo voor mij te voelen. En andersom. Hoe wil je dat ooit in een wet vatten die voor iedereen geldt en geen onderscheid maakt tussen de een en ander? Ben je nou helemaal gek geworden!?

In de discussie na aanleiding van de petitie hoor ik zeggen dat het onderuithalen van religieuze voorbeeldfiguren een vorm van smaad is. Leuk geprobeerd maar niet waar: ik ben pas smadelijk bezig als ik anderen beschuldig van een aantoonbaar en strafbaar feit en daar ruchtbaarheid aan geef puur om hen zwart te maken. Daarvan kan je me in deze tirade toch niet van beschuldigen.

Ja, ook ik ben beledigd.

En daar houdt het wat mij betreft op. Ik peins er niet over om, behalve in woord, op welke manier dan ook mijn gevoel op anderen over te dragen. Om geweld te gebruiken. Of om naar de rechter te gaan; om in het parlement te gaan zitten janken dat ik in de wet een speciale behandeling verdien omdat ik zó intens ben geraakt. Ik slaap er een nachtje over. Om al die hele zure gevoelens een plekje te geven. Morgen weer een dag. En dan wordt ik misschien weer beledigd. Ach.