Category archive

Politiek - pagina 15

Gezocht: VVD’er van onbesproken gedrag

in Actueel/Politiek by
Henry-Keizer-onbesproken-gedrag

De integriteitscommissie van de VVD buigt zich over aangescherpte eisen bij de verkiezing van een nieuwe voorzitter van de politieke partij. Strengere regels moeten affaires als die met ex-voorman Henry Keizer in de toekomst voorkomen.

Keizer nam aan het begin van de zomer afscheid als hoogste bestuurder van de liberale partij, nadat een omstreden financiële deal rond de aanschaf van een crematiecentrum (waarbij de politicus zowel als adviseur voor de verkopende partij als koper betrokken was) door onderzoekssite Follow The Money naar buiten gebracht werd. De Brabantse ondernemer Eric Wetzels neemt de honneurs bij de VVD voorlopig waar.

Vicevoorzitter Jeannette Baljeu gaf eerder aan niet in de race te zijn als baas van de partij. In juli werd zij aangedragen als provinciebestuurder van Zuid-Holland.

Tekst: Floris Müller

Wordt dit de langste formatieronde ooit?

in Actueel/Politiek by

Na bijna drie maanden zijn de onderhandelingen voor een nieuw kabinet terug bij af. Bij het ontbreken van een grotere partij (die de doorslag kan geven) én weinig enthousiasme in het parlement om mee te regeren met het blok van VVD-CDA-D66 kan het nog wel even duren voor een nieuwe regering op het bordes bij de koning op de foto mag. Het zou zomaar eens een van de langste formaties ooit kunnen worden. Al hoewel, daarvoor moeten de politici het nog wel even uitzingen aan het Binnenhof. In het verleden is al vaker lang onderhandeld over een nieuwe regering. 

  1. 222 dagen: Kabinet-Van Agt (1977)

Na een campagne waarin PvdA fracieleider Joop den Uyl zich expliciet als nieuwe premier positioneerde, duurde het in 1977 ruim 222 dagen voor een nieuw kabinet gepresenteerd kon worden. Saillant detail in die formatiecrisis: na drie mislukte ronden als formateur werd de voorman van de sociaaldemocraten opzij geschoven voor de Dries van Agt (van de nieuwe partij CDA). Die laatste werd uiteindelijk premier (zie de foto).

  1. 151 dagen: Kabinet-Den Uyl (1972/1973)

Van Uyl heeft vaker problemen gehad om een regering te vormen. Ook aan het begin van de jaren zeventig lukte het de PvdA’er maar met moeite om tot overeenstemming te komen. Na bijna een half jaar leidde de onderhandelingen tussen PvdA, D’66, PPR, KVP en ARP toen tot de vorming van het eerste Kabinet-Den Uyl.

  1. 127 dagen: Kabinet Rutte-I (2010)

Meer dan vier maanden had Rutte nodig voor de vorming van zijn eerste kabinet, nadat zijn partij VVD in 2010 als winnaar uit de verkiezingen gekomen was (met nét een zetel meer dan PvdA). De formatieronden leidde uiteindelijk tot de vorming van een minderheidskabinet van liberalen en christendemocraten met gedoogsteun van de PVV. De regering zou niet lang stand hebben, al na krap anderhalf jaar hield partner Geert Wilders het voor het gezien tijdens het Catshuisoverleg waarin over miljardenbezuinigingen gesproken werd.

Hoewel Nederland vaker voorkomt in de top-10 van langste formaties, voeren wij niet de lijst aan van landen die het langst zonder regering hebben gezeten. In België deden ze er na de verkiezing voor het Federale Parlement in 2010 541 dagen over om een regering te vormen. Elio Di Rupo (van de Waalse socialisten) werd uiteindelijk premier. De kersverse eerste-minister vestigde hiermee een wereldrecord in de naoorlogse parlementaire geschiedenis.

De kaarten van Klaver

in Actueel/Politiek by

Heeft GroenLinks er goed aan gedaan om te breken in de onderhandelingen voor een nieuw kabinet? Of beperkt de starre houding van fractieleider Jesse Klaver de mogelijkheden voor de partij om in de toekomst politieke resultaten te boeken.

Partijleden en enthousiaste stemmers op Klaver zullen ongetwijfeld blij geweest zijn met de weigering van Jesse Klaver om concessies te doen op het gebied van immigratie en milieu tijdens de formatie. Daarbij zullen ook veel aanhangers van GroenLinks opgelucht ademgehaald hebben nu onderhandelingen met het ‘rechtse blok’ van VVD, D66 en CDA afgebroken zijn.

De gevolgen echter van Klaver’s aanpak in de onderhandelingen kunnen nog weleens diepgravende gevolgen hebben voor de partij – in het bijzonder wat betreft samenwerking met volgende regeringen en overleg in toekomstige formaties. Klaver heeft met zijn opstelling partijpolitiek voor laten gaan op landsbelang, zo klinkt het uit de fracties van de grootste partijen. Dát, zo wordt gezegd, is in Den Haag onvergefelijk.

Als het aankomt op regeren – en het vormen van nieuwe kabinetten – dienen politiek leiders trots en partijpolitiek op zij te schuiven en alleen oog te hebben voor de bestuurbaarheid van het land. Het opschorten van de onderhandelingen in het zogenoemde Catshuisoverleg in 2012, heeft in belangrijke mate bijgedragen aan het imago van onbetrouwbaar partner van Geert Wilders en de PVV.

Dat gezegd is GroenLinks geen PVV en kan Klaver op meer sympathie rekenen bij collega’s aan het Binnenhof (en zijn de aanvallen van de GroenLinks-voorman ook minder gericht en pijnlijk dan die van Wilders). Het zal de jonge politicus echter heel wat moeite kosten om het vertrouwen in de kamer terug te winnen.

Europese Obama in opkomst

in Actueel/Politiek by

De media en linkse politici in Europa raken niet uitgepraat over de pasgeboren Franse president Emmanuel Macron. Hij is jong, aantrekkelijk en inspirerend. En volgens sommigen, vooral vanwege zijn uitgesproken liefde voor ‘Brussel’, zelfs een goede kandidaat om Europa aan te sturen (en in den lande populair te maken). De Fransen zelf zijn een stuk minder enthousiast over hun charismatische leider; zij tonen zich vooralsnog sceptisch over nieuwkomer Macron.

In 2014 zond VPRO een documentaire uit over de verkiezing van de eerste president van Europa; ‘de Baas van Europa’ – een ontluisterend beeld over hoe Herman van Rompuy tegen zijn zin in naar voren geschoven werd als politiek leider in Brussel. Zo blijkt uit die uitzending, hadden de Duitsers en Fransen eerst Tony Blair op het oog. Maar die voormalige Britse premier bleek te beschadigd door zijn steun aan George Bush in de Tweede Golfoorlog. ‘Europa heeft behoefte aan een charismatisch leider’, spraken enkele ingewijden, zichtbaar teleurgesteld. Die leider lijkt te zijn opgestaan in de persoon van Emmanuel Macron. De Obama van Europa, aldus enthousiaste (vooral sociaaldemocratische) politici en media in Europa. De bliksemcarrière die leidde naar het Elysée en het Franse presidentschap moeten de jonge politicus klaarstomen voor een leidinggevende positie in Brussel, zo klinkt het. Dat gezegd lijkt succes als president voor Marcon verre van zeker.

Le Pen
Frankrijk verkeert – in tegenstelling tot ons eigen land waar inmiddels alweer dikke plussen te zien zijn – nog altijd in crisis. Waar in andere landen in Europa wel werk is gemaakt van economische verandering, lijkt bij onze verre Zuiderburen veel bij het oude gebleven. Dat beperkt de groei.

Ook politiek is het in Frankrijk dezer dagen buitengewoon onzeker. Het land is anno 2017 tot op het bot verdeeld. Bij de parlementsverkiezingen medio juni nam nog geen 40 procent van de Fransen de moeite om een stem uit te brengen; een dieptepunt in het zestigjarige bestaan van de Vijfde Republiek. Van een ‘absolute winst’ waarover enkele media (ook in Nederland) het hebben, is geen enkele sprake. Marine Le Pen (met een ongeëvenaard aantal stemmen voor het presidentschap en in het parlement) hijgt Macron in de nek. Over vier jaar krijgt de extreemrechtse politica van het Front National een volgende kans; het is aan de jonge voorman van En Marche om het tij te keren.

1 13 14 15
0 0,00
Go to Top