Category archive

Politiek - pagina 15

De zegeningen van Trump

in Actueel/Politiek by
Donald-Trump-Zegeningen

Let je even niet op, zit er plots een stampende en schreeuwende kleuter in het Witte Huis, ook nog met verkeerde vriendjes. Maar achter die getoupeerde donderwolk schijnt de zon, want politiek is weer hot, klimaat is plots ons aller probleem en Europa staat weer op de kaart: ziehier de triomfen van Trump!

Laten we meteen die open deur een welgemikte karatetrap verkopen: het zijn roerige tijden. In het Witte Huis heeft zich een oranje roerganger genesteld van wie niemand precies weet wat zijn agenda is, wat zijn plan is, wat zijn strategie is en of hij het woord consistent überhaupt kan spellen.
Na ruim een halfjaar kunnen we concluderen dat licht ontvlambaar, autoritair en wispelturig tot het standaardrepertoire behoren van dit figuur, dat op de stoel zit van de machtigste man ter wereld. Ook blijkt hij behoorlijk wat affiniteit te hebben met types met dezelfde karaktertrekken, die ook op belangrijke stoeltjes zitten. Types naar wie wij met gefronste wenkbrauwen naar kijken. Kortom: de bad guy is aan de macht en dat is bad news. Of is dat weer fake news, omdat we alleen Twitter mogen geloven? Maar terwijl de verongelijkte Trump met zijn priemende oogjes naar het scherm staart en met zijn kleine dikke vingers via Twitter de ene na de andere kromme zin de wereld in slingert, is er ook goed nieuws. Het Trumpisme heeft namelijk een aantal onbedoelde bijeffecten, positieve nog wel. Voor de de VS én voor de wereld. Een geluk bij een ongeluk.

Veel geschreeuw, weinig wol
Neem het Klimaatakkoord van Parijs. Trump schreeuwt in het onlinekippenhok zijn kritiekloos juichende volgelingen toe dat klimaatverandering een fabeltje is, trekt zich eigenhandig terug uit dit verdrag en wil de kolenmijnen laten draaien als nooit tevoren onder het mom van America First. Slecht plan. Tegelijk zijn de lokale politiek en het bedrijfsleven in zijn land allang tot de conclusie gekomen dat we niet zitten te wachten op verdere klimaatverandering en luchtvervuiling en dat groene energie een heel winstgevende business is. Verschillende steden en staten, met als vaandeldrager Californië, de zesde economie van de wereld, hebben te kennen gegeven zelfstandig het verdrag van Parijs na te gaan leven, op een manier waar de heren en dames in Den Haag nog iets van kunnen leren. Want laten we wel wezen: bij ons is het klimaat ook niet zo’n hot topic als het zou moeten zijn.

Nog een lichtpunt in tijden van een gebrek aan verlichte politici is dat Trump door zijn extreme plannen en oververhitte communicatie nauwelijks resultaat boekt. Jan Postma, Amerika-analist bij BNR Nieuwsradio, houdt de gebeurtenissen aan de overkant van het water met extra aandacht in de gaten. ‘Trump heeft vooral veel slogans en ideeën, maar concreet heeft hij nog weinig voor elkaar gekregen’, vertelt hij. ‘Tot nu toe heeft hij alleen een nieuwe opperrechter benoemd, maar verder staat er vooral een imposant rijtje mislukkingen achter zijn naam. Veel decreten, weinig resultaat.
Zijn inreisverbod wordt steeds door rechters tegengehouden en Trumpcare, zijn alternatieve plan voor het door Republikeinen gehate Obamacare, is gesneefd in de Senaat. Vergis je niet: Trump heeft nog heel veel steun, maar hij botst met het systeem in Washington. Hij is nooit gestopt met campagne voeren en blijft als een houwdegen dingen roepen. Daarmee schiet hij zichzelf in de voet.
Als het gaat om resultaat is er weinig veranderd ten opzichte van Obama, die door de Republikeinse meerderheid in de Senaat werd tegengewerkt. Beide presidenten lopen tegen een muur.’ Nu we het daar toch over hebben: de kans dat de muur op de grens met Mexico er komt is microscopisch klein, al was het maar omdat je zo’n klus nooit in vier jaar kunt klaren en het onbetaalbaar is.

Alles is politiek
André Krouwel, hoogleraar politicologie aan de Vrije Universiteit Amsterdam, waarschuwt dat de lichtpuntjes betrekkelijk zijn. ‘Ik geloof niet in de positieve effecten van Trump, behalve dat het heel duidelijk is welke politieke keuzes er liggen. Trumps manier van politiek bedrijven maakt het moeilijk om wetten aan te nemen. Tegelijkertijd maakt hij meer kapot dan je lief is. Ook door niets te doen kun je effect creëren, juist een grootmacht als de VS. Dreigen iets te doen of niet te doen is vaak al effectief genoeg.’
Je bent voor of tegen: geen mening hebben over de stand van het land is bijkans onmogelijk als je in de VS bent. Zelfs een terloopse opmerking kan uitmonden in een politieke discussie. ‘Het wilde van Trump en de desastreuze effecten van zijn gedrag kunnen gunstig zijn voor het politieke bewustzijn,’ erkent Krouwel. ‘Je merkt dat hij mensen politiek bewuster maakt en dat is positief; het zorgt ervoor dat ze weer betrokken raken. Maar de toegang van andersdenkenden tot beslissingsstructuren en macht neemt af, vooral voor armen en vrouwen. Voor links is het een wake-upcall dat hun zwakte aan het licht is gekomen en dat ze zich moeten herbronnen om weer aan de macht te komen.
Trump, en bij ons Wilders, mobiliseert op emotie. Dat is moeilijk te verslaan met inhoud. Ook dat is een les die we kunnen trekken.’ Postma: ‘Tijdens Obama had links weinig om tegen te protesteren; na Bush was hij een warm bad. Nu ontstaat er weer een jonge generatie die ergens voor wil vechten en er is ook weer een verhaal te verkopen. In de tijd van Obama heeft rechts gewerkt aan een heel sterke pr-machine, die de Democraten uiteindelijk de kop heeft gekost. Nu probeert links die ook op te zetten.’

Kassa bij de media
In de journalistiek zijn de messen geslepen. Aan de ene kant stijgen de oplages en kijkcijfers van ‘linkse’ kwaliteitsmedia, zeker als Trump het op hen gemunt heeft. Zo noteerde CNN in het tweede kwartaal van 2017 een verdubbeling van het aantal kijkers op primetime ten opzichte van drie jaar geleden en ook The New York Times en The Washington Post beleven gouden tijden. Anderzijds is er een grote groep die de media heeft afgezworen en Trumps aanhangers laten zich gewillig vertellen dat ze altijd liegen en fake news brengen. De kloof tussen de sociale media en de kwaliteitsmedia plus hun volgers was nog nooit zo groot.

Maar de media leven ook financieel op door de politieke onrust. Bill Torpy, journalist bij The Atlanta Journal, mailt dat de recente verkiezingen voor de zetel van Atlanta in het Huis van Afgevaardigden, een strijd die nipt gewonnen werd door de Republikeinse kandidate, de duurste waren in de geschiedenis: 50 miljoen dollar ging er doorheen, waarvan het merendeel voor reclamespots en advertenties in lokale media. Torpy stelt dat dit een voorbode is voor wat we gaan zien in 2018 en 2020, als bergen geld in campagnes gestoken worden. Daar profiteren de mediaconcerns van. The Donald zelve is nu al begonnen met fondsenwerving voor 2020, om zijn herverkiezing te financieren.
Krouwel: ‘Een president die een halfjaar na zijn verkiezing alweer fondsen gaat werven: dat is nog nooit vertoond. Veel oude Republikeinen zijn er niet blij mee.’ Maar Trump is er niet om het partijestablishment blij te maken, zolang hij er zelf maar vrolijk van wordt.

Nieuwe vrienden voor Europa
Ook in Europa merken we iets wat we voorzichtig het Trump-effect kunnen noemen. Lag de Europese Unie na de Brexit een jaar geleden keihard op z’n gat en leek het erop dat de EU misschien wel uit elkaar dreigde te vallen, nu liggen de zaken heel anders. Angela Merkel en Emmanuel Macron wisselden tijdens de G20 lonkende blikken uit. De VS zijn plots een heel onbetrouwbare bondgenoot tegenover Poetin, dus we moeten het op dit continent met elkaar zien te rooien, zo realiseren de Europese leiders zich ineens. Van Trump hoeft Europa niets te verwachten, zoals hij keer op keer heeft benadrukt.

Krouwel: ‘Trump is een extreem aandachtshongerige narcist, die alleen geeft om zichzelf en zijn familie. Mede daardoor is hij totaal onvoorspelbaar; je kunt niet inschatten wat hij gaat doen. Hij lonkt naar andere rechtse leiders als Poetin en Erdogan, naar Saoedi-Arabië, en de steun van de VS voor democratische landen is niet meer vanzelfsprekend. Dat zorgt voor wereldwijde onzekerheid en dat is voor niemand goed. Het enige potentiële voordeel voor Europa zit ’m erin dat nu het moment is om toenadering te zoeken tot Latijns-Amerika en China. Daar liggen kansen, helemaal als dat zou bijdragen aan de democratisering van China.’

Het kan nog erger
Een onmiskenbaar gunstig neveneffect van Trump is dat zijn Europese geestverwanten minder succesvol zijn. Zijn bizarre gedrag heeft effect op ons stemgedrag, wat er wellicht voor heeft gezorgd dat onze eigen getoupeerde Twitter-roeptoeter het bij de verkiezingen voor de Tweede Kamer minder goed deed dan verwacht en andere populistische en eurosceptische politici net zo: een geluk bij een ongeluk voor elk weldenkend mens aan deze kant van de oceaan. Al mogen we niet te vroeg juichen. Trump mag dan een ongeleid projectiel zijn, hij heeft geen concrete rechts-conservatieve agenda. Wie dat wel heeft? Zijn godsvrezende vicepresident Mike Pence, de man die aan de macht komt als Trump om welke reden dan ook zijn termijn niet kan afmaken. Krouwel: ‘Trump is erg, maar Pence zou een regelrechte ramp zijn. Die gaat het land een kwarteeuw terugzetten in de tijd, sociale rechten afnemen, het homohuwelijk terugdraaien, ervoor zorgen dat minderheden ongelijk worden behandeld en vrouwen hun recht op gezinsplanning ontnemen. Nee, dan liever Trump. Geef die man
gewoon een extra telefoon, zodat hij nog meer kan gaan tweeten, en dat vier jaar lang. Want hoe meer hij zit te twitteren, hoe minder hij voor elkaar krijgt.’

Kamerlid terug voor € 7500 per uur

in Actueel/Politiek by
Wassila-hachchi-d66

Politica Wassila Hachchi laat weer van zich horen. Na maanden in de VS door te hebben gebracht, heeft het oud-Kamerlid voor D66 zich deze zomer laten inschrijven bij sprekersbureau Speakers Academy. Opvallend is vooral het gage dat Hachchi zich in haar nieuwe rol als dagvoorzitter, presentator of ervaringsdeskundige laat uitbetalen: de gevallen volksvertegenwoordiger vraagt niet minder dan € 7500 per uur voor een spreekbeurt – ongeveer evenveel als wat de politica per maand toucheerde als parlementariër.

Het gage van Kamerleden (officieel: een ‘schadeloosstelling’) bedraagt € 107.000 euro per jaar, omgerekend € 7705 per maand, exclusief reiskosten. Het nieuwe tarief van Hachchi, omgerekend naar een werkweek van 32 uur, ligt zo’n 17.000% hoger. Het verhuurbedrijf geeft toe dat de vraagprijs van de politica nogal aan de hoge kant ligt: ‘De meeste andere sprekers vragen tussen € 2000 en € 5000 euro per uur. Alleen wereldsterren vragen meer.’ Speakers Academy twijfelt echter niet aan belangstelling voor een praatje van Hachchi. ‘Ze is zelfbewust en weet échte menselijke verbindingen te maken,’ aldus de professionele praatjesmakers op het profiel van de oud-parlementariër.

De politica gaf begin vorig jaar plotseling haar Kamerzetel op (en enkele maanden later ook haar lidmaatschap van D66) om voor de verkiezingscampagne van de Amerikaanse presidentskandidate Hillary Clinton te werken. Tijdens dat Amerikaanse avontuur liet Hachchi zich een rijkelijke uitkering voor ex-parlementariërs (het zogenoemde Wachtgeld, dat slechts iets lager is dan het kamergage) overmaken. Dat kwam de ex-democraat op behoorlijke kritiek te staan van haar oud-werkgever Alexander Pechtold, die meende dat ‘wachtgeld niet bedoeld is voor uitstapjes’.

Zover bekend heeft Hachchi die regeling nog niet stopgezet. Als haar spreekbeurten onvoldoende opleveren, houdt de politica recht op wachtgeld tot begin 2019.

Brinkman terug op straat

in Actueel/Politiek by
Hero-Brinkman-Straat

Het zit voormalig parlementariër Hero Brinkman niet mee. Na een geleidelijke val in de Nederlandse politiek – Brinkman diende als linkerhand van PVV-kopstuk Geert Wilders, onafhankelijk kamerlid in de eenmansfractie lid-Brinkman, voorman van het Democratisch Politiek Keerpunt (een samenwerking met Trots op Nederland) en drijvende kracht achter de Ondernemerspartij – is de oud-parlementariër de wacht aangezegd bij zijn nieuwe werkgever, het Amsterdamse Politiekorps.

In juli werd Brinkman gedegradeerd na ernstige fouten in de behandeling van een geweldsmisdrijf. Brinkman zou bewijsmateriaal hebben achtergehouden en ten onrechte een Amsterdamse vrouw als dader hebben aangewezen. De ex-politicus werd ook op zijn vingers getikt omdat hij het OM in die zaak uitmaakte voor ‘leugenaar’. Brinkman mag voorlopig aanblijven – zij het als agent op straat. Door de degradatie is de Amsterdammer terug waar hij krap vijftien jaar geleden met zijn stormachtige opmars in de landelijke politiek begon.

Tekst: Floris Müller

Gezocht: VVD’er van onbesproken gedrag

in Actueel/Politiek by
Henry-Keizer-onbesproken-gedrag

De integriteitscommissie van de VVD buigt zich over aangescherpte eisen bij de verkiezing van een nieuwe voorzitter van de politieke partij. Strengere regels moeten affaires als die met ex-voorman Henry Keizer in de toekomst voorkomen.

Keizer nam aan het begin van de zomer afscheid als hoogste bestuurder van de liberale partij, nadat een omstreden financiële deal rond de aanschaf van een crematiecentrum (waarbij de politicus zowel als adviseur voor de verkopende partij als koper betrokken was) door onderzoekssite Follow The Money naar buiten gebracht werd. De Brabantse ondernemer Eric Wetzels neemt de honneurs bij de VVD voorlopig waar.

Vicevoorzitter Jeannette Baljeu gaf eerder aan niet in de race te zijn als baas van de partij. In juli werd zij aangedragen als provinciebestuurder van Zuid-Holland.

Tekst: Floris Müller

Wordt dit de langste formatieronde ooit?

in Actueel/Politiek by

Na bijna drie maanden zijn de onderhandelingen voor een nieuw kabinet terug bij af. Bij het ontbreken van een grotere partij (die de doorslag kan geven) én weinig enthousiasme in het parlement om mee te regeren met het blok van VVD-CDA-D66 kan het nog wel even duren voor een nieuwe regering op het bordes bij de koning op de foto mag. Het zou zomaar eens een van de langste formaties ooit kunnen worden. Al hoewel, daarvoor moeten de politici het nog wel even uitzingen aan het Binnenhof. In het verleden is al vaker lang onderhandeld over een nieuwe regering. 

  1. 222 dagen: Kabinet-Van Agt (1977)

Na een campagne waarin PvdA fracieleider Joop den Uyl zich expliciet als nieuwe premier positioneerde, duurde het in 1977 ruim 222 dagen voor een nieuw kabinet gepresenteerd kon worden. Saillant detail in die formatiecrisis: na drie mislukte ronden als formateur werd de voorman van de sociaaldemocraten opzij geschoven voor de Dries van Agt (van de nieuwe partij CDA). Die laatste werd uiteindelijk premier (zie de foto).

  1. 151 dagen: Kabinet-Den Uyl (1972/1973)

Van Uyl heeft vaker problemen gehad om een regering te vormen. Ook aan het begin van de jaren zeventig lukte het de PvdA’er maar met moeite om tot overeenstemming te komen. Na bijna een half jaar leidde de onderhandelingen tussen PvdA, D’66, PPR, KVP en ARP toen tot de vorming van het eerste Kabinet-Den Uyl.

  1. 127 dagen: Kabinet Rutte-I (2010)

Meer dan vier maanden had Rutte nodig voor de vorming van zijn eerste kabinet, nadat zijn partij VVD in 2010 als winnaar uit de verkiezingen gekomen was (met nét een zetel meer dan PvdA). De formatieronden leidde uiteindelijk tot de vorming van een minderheidskabinet van liberalen en christendemocraten met gedoogsteun van de PVV. De regering zou niet lang stand hebben, al na krap anderhalf jaar hield partner Geert Wilders het voor het gezien tijdens het Catshuisoverleg waarin over miljardenbezuinigingen gesproken werd.

Hoewel Nederland vaker voorkomt in de top-10 van langste formaties, voeren wij niet de lijst aan van landen die het langst zonder regering hebben gezeten. In België deden ze er na de verkiezing voor het Federale Parlement in 2010 541 dagen over om een regering te vormen. Elio Di Rupo (van de Waalse socialisten) werd uiteindelijk premier. De kersverse eerste-minister vestigde hiermee een wereldrecord in de naoorlogse parlementaire geschiedenis.

De kaarten van Klaver

in Actueel/Politiek by

Heeft GroenLinks er goed aan gedaan om te breken in de onderhandelingen voor een nieuw kabinet? Of beperkt de starre houding van fractieleider Jesse Klaver de mogelijkheden voor de partij om in de toekomst politieke resultaten te boeken.

Partijleden en enthousiaste stemmers op Klaver zullen ongetwijfeld blij geweest zijn met de weigering van Jesse Klaver om concessies te doen op het gebied van immigratie en milieu tijdens de formatie. Daarbij zullen ook veel aanhangers van GroenLinks opgelucht ademgehaald hebben nu onderhandelingen met het ‘rechtse blok’ van VVD, D66 en CDA afgebroken zijn.

De gevolgen echter van Klaver’s aanpak in de onderhandelingen kunnen nog weleens diepgravende gevolgen hebben voor de partij – in het bijzonder wat betreft samenwerking met volgende regeringen en overleg in toekomstige formaties. Klaver heeft met zijn opstelling partijpolitiek voor laten gaan op landsbelang, zo klinkt het uit de fracties van de grootste partijen. Dát, zo wordt gezegd, is in Den Haag onvergefelijk.

Als het aankomt op regeren – en het vormen van nieuwe kabinetten – dienen politiek leiders trots en partijpolitiek op zij te schuiven en alleen oog te hebben voor de bestuurbaarheid van het land. Het opschorten van de onderhandelingen in het zogenoemde Catshuisoverleg in 2012, heeft in belangrijke mate bijgedragen aan het imago van onbetrouwbaar partner van Geert Wilders en de PVV.

Dat gezegd is GroenLinks geen PVV en kan Klaver op meer sympathie rekenen bij collega’s aan het Binnenhof (en zijn de aanvallen van de GroenLinks-voorman ook minder gericht en pijnlijk dan die van Wilders). Het zal de jonge politicus echter heel wat moeite kosten om het vertrouwen in de kamer terug te winnen.

Europese Obama in opkomst

in Actueel/Politiek by

De media en linkse politici in Europa raken niet uitgepraat over de pasgeboren Franse president Emmanuel Macron. Hij is jong, aantrekkelijk en inspirerend. En volgens sommigen, vooral vanwege zijn uitgesproken liefde voor ‘Brussel’, zelfs een goede kandidaat om Europa aan te sturen (en in den lande populair te maken). De Fransen zelf zijn een stuk minder enthousiast over hun charismatische leider; zij tonen zich vooralsnog sceptisch over nieuwkomer Macron.

In 2014 zond VPRO een documentaire uit over de verkiezing van de eerste president van Europa; ‘de Baas van Europa’ – een ontluisterend beeld over hoe Herman van Rompuy tegen zijn zin in naar voren geschoven werd als politiek leider in Brussel. Zo blijkt uit die uitzending, hadden de Duitsers en Fransen eerst Tony Blair op het oog. Maar die voormalige Britse premier bleek te beschadigd door zijn steun aan George Bush in de Tweede Golfoorlog. ‘Europa heeft behoefte aan een charismatisch leider’, spraken enkele ingewijden, zichtbaar teleurgesteld. Die leider lijkt te zijn opgestaan in de persoon van Emmanuel Macron. De Obama van Europa, aldus enthousiaste (vooral sociaaldemocratische) politici en media in Europa. De bliksemcarrière die leidde naar het Elysée en het Franse presidentschap moeten de jonge politicus klaarstomen voor een leidinggevende positie in Brussel, zo klinkt het. Dat gezegd lijkt succes als president voor Marcon verre van zeker.

Le Pen
Frankrijk verkeert – in tegenstelling tot ons eigen land waar inmiddels alweer dikke plussen te zien zijn – nog altijd in crisis. Waar in andere landen in Europa wel werk is gemaakt van economische verandering, lijkt bij onze verre Zuiderburen veel bij het oude gebleven. Dat beperkt de groei.

Ook politiek is het in Frankrijk dezer dagen buitengewoon onzeker. Het land is anno 2017 tot op het bot verdeeld. Bij de parlementsverkiezingen medio juni nam nog geen 40 procent van de Fransen de moeite om een stem uit te brengen; een dieptepunt in het zestigjarige bestaan van de Vijfde Republiek. Van een ‘absolute winst’ waarover enkele media (ook in Nederland) het hebben, is geen enkele sprake. Marine Le Pen (met een ongeëvenaard aantal stemmen voor het presidentschap en in het parlement) hijgt Macron in de nek. Over vier jaar krijgt de extreemrechtse politica van het Front National een volgende kans; het is aan de jonge voorman van En Marche om het tij te keren.

1 13 14 15
0 0,00
Go to Top