politieke-kaartenhuizen

Politieke kaartenhuizen; de oorsprong van ‘House of Cards’

in Buis/Cult by

Leon de Winter zei het in De Wereld Draait Door: ‘De beste actiescène is een dialoogscène.’ Als-ie tenminste echt goed geschreven is, wat in het geval van House of Cards wordt gedaan door een team van de allerbeste schrijvers. De schrijvers hebben het momenteel moeilijk om de serie smeuïger en spannender te houden dan de daden van huidige president Trump, die geen dag onbenut laat om de gevaarlijkste dreigementen de ether in te slingeren.

Niet veel mensen weten dat de serie House of Cards zijn oorsprong vond in 1990 als Britse miniserie, uitgezonden op de BBC. Het verhaal besloeg toen slechts vier afleveringen van 55 minuten, dus van bingewatchen was sowieso geen sprake. In die Britse variant werd het hoofdpersonage, Francis Urqhart, vertolkt door acteur Ian Richardson. Het was venijnige satire over hebzucht, corruptie en tomeloze ambitie in de hoogste kringen van de Britse politiek. Het was sappig zonder explosies of moorden.
Pas in 2013 kwam de Amerikaanse remake met Kevin Spacey in de hoofdrol, een initiatief van ons aller Netflix. Al een aantal jaren behoort de serie tot de beste en populairste ooit gemaakt. Op weg naar de top moordt Frank Underwood (vertolkt door Spacey) er lustig op los, samen met zijn ijskoude vrouw Claire Underwood, gespeeld door Robin Wright. Ze doet koelbloedig mee in haar wens om First Lady te worden. Een verstandshuwelijk dus. De onderonsjes met de kijker, waarbij Spacey recht de camera in kijkt, komen per seizoen steeds vaker voorbij. Hij neemt je in vertrouwen en maakt je medeplichtig aan alle intriges.
De van oorsprong Britse serie raakte als eerste een diep Amerikaans wantrouwen tegen de federale overheid. Het cynisme en nihilisme van de Amerikaanse Frank Underwood kwamen overeen met de ideeën van Amerikanen over hun politieke stelsel. Aan de serie werkt zoals gezegd een geweldig team van mensen met oog voor de allerkleinste details. Vandaar ook het zuidelijk-Amerikaanse accent van Spacey, wat qua ritme lijkt op het kakkineuze Engelse accent van Urqhart. Een accent dat je niet hoort bij mensen die uit New York of Los Angeles komen. Scenarist Willimon gaat zelfs zo ver dat hij de 150 woorden tellende synopsissen, die op Netflix elke aflevering aanprijzen, zelf schrijft. Een taak die normaal gesproken wordt uitgevoerd door een laaggeplaatste Netflix-medewerker. Inmiddels is het 2017 en lijkt de realiteit de serie in te halen. In het echt is de plot nog veel gekker. Geen remake die daar overheen kan.