Het podium van Alma Mathijsen

in Actueel/Lobby by

Schrijver Alma Mathijsen publiceerde onlangs de veelgeprezen roman Vergeet de meisjes, maar liet zich ook flink gelden in het publieke debat. Ze was meerdere keren te gast bij DWDD om te praten over #MeToo en schreef een reportage over meerijden met de bus vol antiracisme-activisten die werd tegengehouden op weg naar Dokkum, waar de intocht van Sinterklaas zou plaatsvinden. Vorig jaar was daarmee min of meer haar ‘doorbraak’ als opiniemaker. ‘Je moet je podium gebruiken zodra je het voor jezelf hebt gemaakt,’ vindt ze.

Mathijsen heeft net te horen gekregen dat ze volgend jaar drie maanden aan een nieuw boek kan werken in New Orleans, in de Amerikaanse staat Louisiana, dus ze is blij. Louisiana is niet geheel toevallig ook de plek waar een belangrijk deel van haar activistisch bewustzijn begon. ‘Ik was met mijn vriend op een rondreis toen we op de Whitney Plantation kwamen, een voormalige katoenplantage waar tot slaaf gemaakte mensen werden gehouden. De gruwelen die werden verteld, deden me denken aan Auschwitz. Op de andere plantages in Louisiana vertellen ze dat helemaal niet. Daar wordt dat verhaal juist compleet weggemoffeld. Dat vond ik zo frappant: dat we de geschiedenis kennen, maar dat die op verschillende manieren wordt verteld. Ik dacht: als dat blijkbaar zo gaat, en je bent je er bewust van, dan moet je er wat aan doen.’

Ruimte
Het schrijverschap is voor Mathijsen iets dubbels. Enerzijds wil ze in haar romans niet activistisch zijn, omdat ze vindt dat de kunst daar niet mee gediend is, anderzijds ziet ze dat ze met haar schrijven een podium voor zichzelf heeft gemaakt. ‘En als je dat hebt, moet je het gebruiken, vind ik,’ zegt ze. ‘Schrijven is voor mij een manier om de wereld een beetje te begrijpen. Maar in de essays die ik schrijf voor bijvoorbeeld NRC Handelsblad of Vrij Nederland heb ik een veel duidelijker doel: in die stukken probeer ik ruimte te creëren voor andere mensen die dat niet kunnen of durven.’

Ruimte creëren, is dat letterlijk?

‘Kijk,’ zegt ze, ‘voor mensen die seksueel misbruik hebben meegemaakt, is het nog altijd niet vanzelfsprekend om dat in de openbaarheid te bespreken. Dat heb ik aan den lijve ondervonden. [Mathijsen schreef een openhartig stuk over de keer dat ze zelf misbruikt is – JvT.] Doordat ik erover praat, op mijn podium, hoop ik die ruimte te maken, en zo ook acceptatie voor het probleem te creëren. Die is er nu nog totaal niet. Seksueel misbruik wordt nog steeds weggestopt, ondanks #MeToo.’

Verandering
Activist zijn heeft volgens Mathijsen nog te veel een negatieve connotatie, omdat mensen je niet serieus nemen als je jezelf ‘activist’ noemt. ‘Mensen denken dat je niet meer objectief kan zijn. Dat je de zaak maar van één kant belicht, en geen oog meer hebt voor iets anders.’

Toch vindt ze dat meer mensen zich activistisch zouden moeten opstellen. ‘Er veranderen wel degelijk dingen. Kijk naar #MeToo en dat die vrouwen door Time zijn verkozen tot ‘Person of the Year’. Ook al zijn er veel discussies op tv geweest, er wordt toch over gesproken. Ik denk dat het ditmaal een constructieve verandering gaat zijn, en ik wil daaraan bijdragen.’

 

Laatste van Actueel

Cocktail met een kick

Bernie is een barhanger. Een liefhebber en een fijnproever. Bij voorkeur van
0 0,00
Go to Top