Corruptie in Europa. Het geval Selmayr

in Politiek by
Foto: Saeima

‘Wát? Haha, ach nee… Néé. Nee, echt niet!’ Je hebt van die politici die zo hard ontkennen dat je er als toehoorder gevoeglijk van uitgaat dat er iets mis is. Eind maart werd Eurocommissaris Frans Timmermans aan de tand gevoeld over de benoeming van Martin Selmayr. De voormalige secretaris en vertrouweling van commissievoorzitter Jean-Claude Juncker was kort ervoor met twee hamerslagen bevorderd tot machtigste ambtenaar in Brussel. Een nogal schimmige gang van zaken, stelden Europarlementariërs; de stemming was wel héél snel gegaan. Bovendien was er maar één serieuze tegenkandidaat voor de belangrijke functie en die zou zich nota bene op verzoek van Selmayr hebben gemeld.

De Duitser zou Eurocommissarissen riante pensioenvergoedingen in het vooruitzicht hebben gesteld als ze met zijn kandidatuur in zouden stemmen, opperden journalisten, onder wie de mateloos populaire en daarmee invloedrijke talkshowhost Arjen Lubach: ‘Is zelfs de top in Europa ten prooi gevallen aan vriendjespolitiek?

‘Néé, écht niet!’ aldus Timmermans.

Het toeschuiven van belangrijke banen en opdrachten en politieke gunsten aan medewerkers en partijgenoten is in de politiek officieel een doodzonde. Alleen al de verdenking van vriendjespolitiek kan je de kop (of nou ja, de functie) kosten. Vooral populistische bewegingen in Brussel en Den Haag hebben zich gecommitteerd aan transparantie in het aannamebeleid. Ze dreigen met oorlog als de zelfopgelegde aanbestedingsregels niet nauwkeurig worden gevolgd. Journalisten op hun beurt smullen van iedere rel over de benoeming van een nieuwe hotemetoot of van deals die het daglicht niet kunnen verdragen. Het is dan ook maar de vraag hoelang Selmayr van zijn nieuwe uitzicht op de bovenste verdiepingen van het paleis van de Commissie kan genieten.

En toch. Toch zijn er ook heel wat politieke kopstukken en bewindvoerders die zeggen dat vriendjespolitiek onvermijdbaar is. Dat het principe er eigenlijk gewoon bij hoort en inherent is aan het politieke proces: niet alleen competentie telt voor belangrijke functies, en het stemgedrag van het volk (bij verkiezingen), maar zeker ook het netwerk. VVD-voorman Klaas Dijkhoff vertelde in de vorige editie van Bernie dat in de samenstelling van het kabinet niet alleen werd gekeken naar kunde, maar ook naar de dynamiek in de groep: ‘Je moet er toch bijna 80 uur per week mee optrekken; dan heb je toch liever mensen met wie je goed door een deur kan.’ Even later fulmineerde hij in de Kamer, op vragen van Forum voor Democratie over benoemingen van liberale partijgenoten in semioverheidsfuncties, dat dat het wellicht opvallend kan overkomen, maar dat het er simpelweg bij hoort: ‘Mensen die bij PSV in het eerste komen, komen ook niet van het hockeyveld af rennen, die hebben eerst ervaring opgedaan in een lager elftal. Dus dat mensen die ergens goed in zijn, in die sector gewaardeerd blijven en dat erom gevochten wordt, dat vind ik vrij logisch.’

Dat in ruil voor vriendendiensten geen wederdienst verwacht mag worden, daar zijn de meesten het in Brussel en Den Haag over eens. Corruptie is strafbaar. De lijn tussen vriendjespolitiek en ‘voor wat hoort wat’ is echter dun. En de verleiding enorm. Dat maakt het onderwerp voor de meesten ook zo ongelofelijk interessant.

Floris Müller, hoofdredacteur en uitgever

Laatste van Politiek

Rake klappen

In het kolkende Madison Square Garden hangen de vechters hijgend in de
0 0,00
Go to Top