Category archive

Buis

Politieke kaartenhuizen; de oorsprong van ‘House of Cards’

in Buis/Cult by
politieke-kaartenhuizen

Leon de Winter zei het in De Wereld Draait Door: ‘De beste actiescène is een dialoogscène.’ Als-ie tenminste echt goed geschreven is, wat in het geval van House of Cards wordt gedaan door een team van de allerbeste schrijvers. De schrijvers hebben het momenteel moeilijk om de serie smeuïger en spannender te houden dan de daden van huidige president Trump, die geen dag onbenut laat om de gevaarlijkste dreigementen de ether in te slingeren.

Niet veel mensen weten dat de serie House of Cards zijn oorsprong vond in 1990 als Britse miniserie, uitgezonden op de BBC. Het verhaal besloeg toen slechts vier afleveringen van 55 minuten, dus van bingewatchen was sowieso geen sprake. In die Britse variant werd het hoofdpersonage, Francis Urqhart, vertolkt door acteur Ian Richardson. Het was venijnige satire over hebzucht, corruptie en tomeloze ambitie in de hoogste kringen van de Britse politiek. Het was sappig zonder explosies of moorden.
Pas in 2013 kwam de Amerikaanse remake met Kevin Spacey in de hoofdrol, een initiatief van ons aller Netflix. Al een aantal jaren behoort de serie tot de beste en populairste ooit gemaakt. Op weg naar de top moordt Frank Underwood (vertolkt door Spacey) er lustig op los, samen met zijn ijskoude vrouw Claire Underwood, gespeeld door Robin Wright. Ze doet koelbloedig mee in haar wens om First Lady te worden. Een verstandshuwelijk dus. De onderonsjes met de kijker, waarbij Spacey recht de camera in kijkt, komen per seizoen steeds vaker voorbij. Hij neemt je in vertrouwen en maakt je medeplichtig aan alle intriges.
De van oorsprong Britse serie raakte als eerste een diep Amerikaans wantrouwen tegen de federale overheid. Het cynisme en nihilisme van de Amerikaanse Frank Underwood kwamen overeen met de ideeën van Amerikanen over hun politieke stelsel. Aan de serie werkt zoals gezegd een geweldig team van mensen met oog voor de allerkleinste details. Vandaar ook het zuidelijk-Amerikaanse accent van Spacey, wat qua ritme lijkt op het kakkineuze Engelse accent van Urqhart. Een accent dat je niet hoort bij mensen die uit New York of Los Angeles komen. Scenarist Willimon gaat zelfs zo ver dat hij de 150 woorden tellende synopsissen, die op Netflix elke aflevering aanprijzen, zelf schrijft. Een taak die normaal gesproken wordt uitgevoerd door een laaggeplaatste Netflix-medewerker. Inmiddels is het 2017 en lijkt de realiteit de serie in te halen. In het echt is de plot nog veel gekker. Geen remake die daar overheen kan.

David Letterman keert terug met ‘My Guest Needs No Introduction’

in Buis/Cult by
David-Letterman-Netflix-show

Hij is één van de meest legendarische talkshowhosts in de geschiedenis van de Amerikaanse televisie en nu keert David Letterman terug op het podium. Met zijn Netflix-show My Guest Needs No Introduction gaat de inmiddels 70-jarige Letterman in gesprek met gasten die – hoe zal het ook – dermate groot zijn dat ze inderdaad geen introductie nodig hebben. We hebben het hier namelijk over oud-president Barack Obama, rapper Jay-Z, acteur George Clooney, activiste Malala Yousafza, schrijfster Tina Fey en radiomaker Howard Stern. De show zal bestaan uit een korte monoloog (zoals dat in Amerika gebruikelijk is) en daarna een 60 minuten durend interview met één gast.

David Letterman is groot geworden door zijn talkshow Late Night With David Letterman, die in 1982 van start ging. Dit zette hij in ’92 onder een andere naam op CBS voort, waarna hij er in 2014 een punt achter zette. Na vier jaar heeft hij echter genoeg van zijn welverdiende pensioen en verblijdt hij een hoop mensen met zijn terugkeer.

Vrijdag 12 januari is op Netflix de eerste aflevering te zien. Dan is Barack Obama te gast.

Bron beeld: Flickr

QLED – De nieuwe standaard in tv-kijken?

in Buis/Cult by
Samsung-QLED-Bernie-02

Hoewel we films en series steeds vaker via smartphone en tablet consumeren, blijft de televisie een bepalend object in de woonkamer. Samsung wil de kijkbeleving met zijn QLED-tv’s dan ook zo comfortabel mogelijk maken.

Dat Samsung mooie televisieschermen maakt, mag geen nieuws meer heten. Maar de Koreanen weten óók dat het allemaal een beetje moet smoelen als de televisie uitstaat. En als je de tv eenmaal aanzet, is de beeldkwaliteit als het even meezit net zo oogverblindend. De nieuwe Samsung QLED-tv’s doen dat gelukkig beide. Het design is om je vingers bij af te likken en zelfs de grootste haters van ‘de beeldbuis’ vallen in katzwijm bij het zien van de strakke vormgeving.

Optimale kleuren
Maar beeldkwaliteit blijft de belangrijkste focus. De QLED-tv’s huisvesten een nieuwe technologie genaamd Quantum dot. QLED dient overigens niet te worden verward met OLED. QLED is in feite de sterk verbeterde versie van LED-technologie en televisies die hiervan gebruikmaken, leveren als enige 100 procent kleurvolume. Dat zorgt ervoor dat kleuren veel helderder en voller in beeld komen.
Conventionele televisies zijn niet in staat kleuren volledig op natuurlijke wijze in beeld te brengen, maar QLED-televisies doen dat wel. Het resultaat is gedetailleerder beeld met zowel in de donkere als witte segmenten subtiele, maar duidelijke onderlinge verschillen. Daarnaast beschikken de tv’s over HDR-technologie (High Dynamic Range), wat voor een sterk contrast en zeer helder beeld zorgt. Hierdoor maakt het niet meer uit of je overdag of ’s avonds laat televisiekijkt. De kleuren en de belichting zijn altijd optimaal. Neem daarbij de speciale anti-reflecterende coating die over het scherm ligt en je hebt nooit meer last van ongewenste spiegelingen, lichtverschillen of reflecties.

Pronkstuk
Niettemin wordt de aanwezigheid en de plek van de televisie in het interieur voor veel mensen steeds belangrijker. De tv moet enerzijds opgaan in de (woon)kamer, maar anderzijds ook een pronkstuk zijn op zichzelf. Het minimalistische design van de QLED-tv’s komt aan deze eisen tegemoet. De tv’s kunnen op diverse stijlvolle voeten worden geplaatst of via de No Gap Wallmount aan de muur worden bevestigd. Bij die laatste zit er nagenoeg geen ruimte tussen de televisie en de muur. Het is net alsof je een schilderij ophangt.
Binnen die minimalistische designfilosofie valt ook het wegwerken van allerhande kabels. Niets irritanter dan een prachtige televisie aan de muur waar talloze losse draadjes achter vandaan bungelen. Deze doorn in het oog heeft Samsung slim aangepakt met de One Connect Box. Aan deze hub sluit je alle kabels van randapparatuur aan en vervolgens heb je een enkele lange, transparante kabel die naar de televisie leidt. De One Connect Box zet je vervolgens handig uit het zicht, achter een bank of kastje.

Samsung-QLED-Bernie-01

Een veelvoorkomend probleem wanneer je bij familie of vrienden op bezoek bent en de televisie wilt bedienen: je dient je eerst door een woud aan afstandsbedieningen te werken voordat je de juiste apparaten überhaupt aan de praat krijgt. De QLED-tv’s én alle randapparatuur bedien je met één afstandsbediening: de strak vormgegeven Samsung One Remote Control. De kunt de One Remote Control zowel met de hand als met je stem bedienen. Alle apparaten die je in de One Connect Box prikt worden bovendien direct herkend en via het Smart Hub-menu vind je al jouw entertainment in één overzichtelijk scherm. Deze aanpak noemt Samsung Q Smart. Desgewenst kun je zelfs je telefoon in een afstandsbediening omtoveren middels de Smart View-app voor meer personalisatie. In beide gevallen geldt; de besturing is een fluitje van een cent.

Leonardo DiCaprio kruipt voor film in rol Theodore Roosevelt

in Buis/Cult by
Leonardo-Dicaprio-Martin-Scorsese-Theodor-Roosevelt

In het echte leven neemt Leonardo DiCaprio al een semi-presidentiële rol op zich door zich vol in te zetten voor een beter klimaat, maar nu pakt hij echt de handschoen die in het Witte Huis ligt op. Op het witte doek wel te verstaan. Met regisseur Martin Scorsese aan zijn zijde kruipt DiCaprio in de rol van Theodore Roosevelt, de 26ste president van de Verenigde Staten (tussen 1901 en 1909).

Roosevelt ging de boeken in vanwege de aanlag van het Panamakanaal (met zijn gevleugelde uitspraak speak softly but carry a big stick), de introductie van de voedselveiligheid en het reguleren van de spoorwegen. Daarnaast ontving hij in 1906 de Nobelprijs voor de Vrede vanwege het Verdrag van Portsmouth, dat de Russisch-Japanse oorlog beëindigde.

Het is niet de eerste keer dat Leonardo DiCaprio en Martin Scorsese de handen ineen slaan. Zo werkten ze al samen voor Gangs of New York, The Aviator, Shutter Island, The Departed en The Wolf of Wall Street.

Films tijdens crises

Voor velen zal het niet als een verrassing komen dat een film als deze in tijden van meerdere crises (de Brexit, Donald Trump als president van de Verenigde Staten en een dreigende kernoorlog met Noord-Korea) in de bioscopen zal verschijnen. In tijden waarin het minder gaat grijpen mensen snel terug op recreatie die de aandacht zoveel mogelijk verzet. En als je dan ook nog eens kijkt naar films die een tijd portretteren waarin er enkel voorspoed was, is dat helemaal perfect.

In Nederland kennen we daar in het recente verleden goede voorbeelden van. In 2011 keken we en mass naar Nova Zembla (over de tocht van Willem Barentsz) en vier jaar later werden we overspoeld met de kaskraker Michiel de Ruyter.

Lincoln

Het is ook niet voor het eerste dat er een groot acteur in de huid van een voormalig Amerikaans president kruipt. In 2012 vertolkte Daniel Day-Lewis de rol van Abraham Lincoln in de gelijknamige film Lincoln. Het bleek voor de inmiddels gestopte Day-Lewis een gouden zet, want hij won een Oscar voor beste mannelijke hoofdrol. De film zelf ontving niet het gouden beeldje voor beste film. Die eer moesten ze aan Argo laten.

Goed nieuws: Frank Underwood komt naar Nederland!

in Buis/Cult by
Kevin-Spacey-House-Of-Cards

House Of Cards-fans opgelet: niemand minder dan Kevin Spacey, alias Frank Underwood, komt naar ons land. Woensdag 29 november zal Spacey te zien zijn in Ahoy Rotterdam voor BusinessBoost LIVE, een initiatief om ‘beroemdheden dichter bij de mensen te brengen’. Tot vorig jaar stond dit event bekend als Inspiration 360. Bij het event zal de geroemde acteur praten over het succes achter ‘House Of Cards’ en de invloed die het had (en nog steeds heeft) op Netflix.

Nou kan het zo zijn dat je de afgelopen decennia onder een steen hebt gelegen en geen idee hebt wie dit Kevin Spacey-figuur is. Welnu, de 58-jarige acteur begon zijn acteercarrière in 1986 met de film Heartburn, maar werd pas écht bekend toen hij de rol van Roger ‘Verbal’ Kint in ‘The Usual Suspects’ vervulde. Iets wat hij zo goed deed, dat het hem een Oscar opleverde. Vier jaar later herhaalde hij dit kunststukje door als Lester Burnham in ‘American Beauty’ het gouden beeldje in de wacht te slepen.
Sinds 2013 kan helemaal niemand nog om hem heen, vanwege zijn vertolking van intimiderende, machtsbeluste en spijkerharde politicus Frank Underwood in de Netflix-serie ‘House Of Cards’. Alweer vijf seizoenen is de beste politieke serie aller tijden bezig en met smacht wacht menig fan op een zesde deel.

Kevin Spacey is niet de enige gast voor BusinessBoost LIVE. Ook mediatycoon John de Mol en cabaretier Jan-Jaap van der Wal zijn aanwezig. De presentatie wordt gedaan door Eva Jinek en Winston Gerschtanowitz.

Vorig jaar, toen het dus nog Inspiration 360 heette, was miljardair, Virgin-oprichter en iedereens favoriete ondernemer Richard Branson de hoofdgast. Beelden van dat optreden kun je hier vinden.

De Amerikaanse talkshows waarvoor jij thuis blijft zitten

in Buis/Cult by
Beste-Amerikaanse-talkshows

Afgelopen jaren is een heuse oorlog uitgebroken tussen de grootste Nederlandse talkshows om de meest spraakmakende gasten (en natuurlijk de gunst van de kijker). En dat heeft kennelijk effect: de praatprogramma’s zijn sneller en enerverender geworden. Maar de Nederlandse praatjesmakers halen het natuurlijk niet bij hun Amerikaanse collega’s. Talkshowhosts in de VS onderscheiden zich op elk vlak in hun gasten, onderwerpen en vooral ook hun humor. Een overzicht van de populairste programma’s die veelal online te vinden zijn.

Conan (TBS)
Messcherp, grappig en to the point. De Iers-Amerikaanse presentator Conan O’Brien heeft eindelijk zijn plek gevonden als vast gezicht van de televisieavond van de zender TBS. Eerder probeerde de komiek (die zijn sporen verdiende bij het komische programma Saturday Night Live) tevergeefs Jay Leno’s plek in te nemen bij The Tonight Show. Daar werd Conan na een seizoen al van de zender gehaald.

Teamcoco.com

Ellen DeGeneres Show (Warner Brothers)
Ze kan minutenlang giechelend op de bank zitten na een flauwe opmerking van een gast. De meesten van haar gasten en ook de vele tientallen miljoenen kijkers vinden het allemaal prima. Na haar coming-out als een van de eerste televisiegezichten van Amerika is Ellen DeGeneres al sinds 2003 een van de populairste talkshowhosts van de vroege avond. De pagina van de presentatrice met uitzendingen en behind the scenes-materiaal scoort in de top 10 van populairste Youtube-kanalen van dit moment.

Oudere uitzendingen en fragmenten op Youtube.com/Theellenshow

Jimmy Kimmel Live! (ABC)
Grappig, vermakelijk en een goede besteding van een vrij uurtje. Jimmy Kimmel loodst in no-time alle belangrijke onderwerpen in het nieuws, alsook een serie vraaggesprekken met acteurs, politici en andere beroemdheden door zijn uitzending. Een van de weinige hitprogramma’s op de geplaagde zender ABC.

Uitzendingen zijn niet in Europa te zien. Fragmenten vind je op youtube.com/Jimmykimmellive

Last Week Tonight with John Oliver (HBO)
Toegegeven, het duurde even voordat de Amerikanen de ietwat klungelige Britse komiek John Oliver (een voormalig figurant uit The Daily Show) op waarde konden schatten. Inmiddels is het wekelijkse programma, waar wordt ingegaan op politieke en maatschappelijke kwesties, echter niet meer weg te denken van de Amerikaanse televisie.

Youtube.com/lastweektonight

Late Night with Seth Meyers
Het is stuivertje wisselen in de Amerikaanse talkshowwereld. Na David Letterman, Conan O’Brien en Jimmy Fallon heeft komiek Seth Meyers het de afgelopen drie jaar voor het zeggen bij Late Night van NBC. Vast onderdeel in de programmering van Meyers (die eerder furore maakte als hoofdschrijver van Saturday Night Live) is de messcherpe analyse A Closer Look. Leuk, snel en actueel, maar vooral in de VS nog niet op de top van zijn populariteit.

Youtube.com/latenightseth

Real Time with Bill Maher (HBO)
Hij is liberaal, uitgesproken atheïstisch en confronterend. En daarmee voor veel Amerikanen ook het enfant terrible van de dagelijkse televisie. Bill Maher (sinds 2003 onderdeel van de avondprogrammering van betaalzender HBO) laat zich niet leiden door actualiteiten of door zijn redactie uitgeschreven scripts (in veel gevallen wijzigt de presentator naar eigen gevoel de indeling van zijn uitzending) en is daardoor zeker vermakelijk. De uitzending waarin Maher een frontale botsing maakt met acteur Ben Affleck is iconisch en online al vele tientallen miljoenen keren bekeken.

Youtube.com/realtime

The Daily Show (Comedy Central)
New Yorker John Stewart zette talkshows in de jaren negentig en 2000 opnieuw op de kaart door lichtere onderwerpen af te wisselen met politieke discussies en vooral zichzelf als iconisch gezicht neer te zetten. Velen twijfelden dan ook of het langstlopende programma op Comedy Central nog wel genoeg kijkers zou trekken toen de presentator twee jaar geleden zijn afscheid aankondigde. De van oorsprong Zuid-Afrikaanse (een van de eerste zwarte talkshowhosts op de Amerikaanse televisie) Trevor Noah heeft echter bewezen een uniek eigen geluid te hebben en ook zwaardere thema’s niet uit de weg te gaan.

Youtube.com/thedailyshow

The Late Show with Stephen Colbert (CBS)
Stephen Colbert (eveneens afkomstig van The Daily Show) kroop negen jaar lang in de huid van een ultrarechtse, conservatief-christelijke (en op momenten narcistische) talkshowhost in het bekroonde Colbert Report op Comedy Central. In 2015 koos de presentator echter voor ‘serieuzer’ vermaak als opvolger van de iconische David Letterman in The Late Show. In die nieuwe rol is vooral de openingsboodschap het bekijken waard.

Uitzendingen zijn niet in Europa te zien. Fragmenten vind je op youtube.com/the-late-show-with-stephen-colbert

The O’Reilly Factor
Hij laat zijn gasten niet uitspreken, schreeuwt woedend in de camera, maakt schunnige opmerkingen en lijkt vooral bevestiging te zoeken voor zijn eigen conservatieve boodschap. Wie aan Fox News denkt (de rechtse zender die zichzelf uitdraagt als ‘eerlijk en afgewogen’), denkt aan Bill O’Reilly. Na beschuldigingen van seksuele intimidatie (en affaires met een serie stagiaires van het programma) werd The O’Reilly Factor begin dit jaar van de buis gehaald. Online zijn echter alle hoogtepunten uit het praatprogramma van de helse presentator terug te vinden.

Fox News heeft na het ontslag van de televisiemaker alle uitzendingen uit het archief offline gehaald. Op Billoreilly.com zijn echter de mooiste fragmenten uit ‘The No Spin Zone’ terug te zien.

The Rush Limbaugh Show
De meeste populaire talkshows op de Amerikaanse televisie hebben een progressief karakter. Voor een conservatief-rechts geluid stem je bij voorkeur af op een van de tientallen praatprogramma’s op de radio (die veelal ook als podcast te beluisteren zijn). Radio-icoon Rush Limbaugh zit met zijn dagelijkse shows op het randje van het betamelijke (en is niet zelden ronduit racistisch). Zijn programma, met dagelijks vele miljoenen luisteraars in vooral het zuiden en midden van het land, is weinig populair in Europa. Het geeft echter een goed inzicht in het onbehagen van ‘het andere Amerika’ dat we hier zo vaak dreigen te vergeten.

Rushlimbaugh.com/podcast

The Tonight Show (NBC)
De langstlopende talkshow in de televisiegeschiedenis (The Tonight Show werd voor het eerst uitgezonden in 1954) en de vaste praathoek van alle groten uit de Amerikaanse politiek en showbizz. De 43-jarige host Jimmy Fallon mikt met zijn grappige sketches en muzikale optredens duidelijk op een jonger publiek dan zijn voorgangers.

Youtube.com/latenight

Eindelijk erkenning voor filmgrootheid

in Buis/Cult by
Mijke-de-jong

Regisseur Mijke de Jong wordt door recensenten en vooral de buitenlandse pers geroemd als een van de belangrijkste filmmakers van Nederland, maar bij het eigen publiek geniet ze slechts beperkte bekendheid. Een Oscar moet daar verandering in brengen.

Tekst: Floris Müller

Hollands glorie in Hollywood. Als het even meezit mag Mijke de Jong volgend jaar de prijs voor de beste buitenlandse film bij de Oscaruitreiking in het Dolby Theatre in ontvangst nemen. Oké, Layla M., de alom geprezen film van de regisseur-scenarioschrijver moet nog wel in september door een 18-koppige vakjury als Nederlandse inzending geselecteerd worden. De verwachtingen zijn echter hooggespannen. Deze zomer nog sleepte De Jong met haar meesterwerk over een radicaliserend Marokkaans meisje in Amsterdam de prestigieuze Fritz Gerlich-mensenrechtenprijs in de wacht op het filmfestival in München en eind 2016 kreeg ze de Angela Award in het Ierse Kilkenny. Nog eerder werd de film genoemd als belangrijke kanshebber voor de grote prijs van het filmfestival in Toronto.

Te veel gedoe
De buitenlandse filmpers is laaiend enthousiast over De Jong en haar meest recente film. The Hollywood Reporter noemde het werk waardevol en eerlijk. ‘De Rotterdamse zet iedereen aan het denken’, schreef The New York Times. In Nederland lopen we echter nog niet echt warm voor haar. Er verschijnen weliswaar lovende reacties en berichten als De Jong weer eens een onderscheiding in ontvangst mag nemen, maar het grote publiek is nog matig bekend met de regisseur en haar belangrijkste films. Er is geen fanclub in de polder voor wellicht de allergrootste Nederlandse filmmaker van afgelopen 25 jaar. Wat heet: zelfs een Nederlandse vertaling van haar Wikipedia-pagina ontbreekt. De belangrijkste verklaring voor die onbekendheid in eigen land is wellicht het soort producties dat De Jong draait: zware films waarin maatschappelijke thema’s en persoonlijke strijd de boventoon voeren. Niet de snelle wegkijkers waar de meeste bioscoopgangers het liefst een kaartje voor kopen.

Hartverscheurend, een van haar eerste werken uit 1993, gaat over de onmogelijke liefde tussen twee dertigers in het Amsterdam van de jaren negentig. Het is een film waar je echt even voor moet gaan zitten. In het vier jaar later gelanceerde Broos, een verfilming van toneelstuk Vrouwen Decamerone van Julia Voznesenskaja, brengt ze een ruzie tussen vijf zussen in beeld: ook niet echt een garantie voor een ontspannen bioscoopavondje. En met Bluebird uit 2004 doet ze een goede poging om pesten bespreekbaar te maken: waardevol voor het publieke debat, maar te zwaar voor het grote publiek.

Om haar boodschap over te brengen, investeert De Jong vooral in de acteerprestaties van de hoofdrolspelers, want ze heeft een broertje dood aan stilistische trucs en ingewikkeld camerawerk. ‘Dat vind ik te veel gedoe’, zei ze twintig jaar terug al aan een journalist van een Nederlandse filmkrant. ‘In mijn werk zijn alle disciplines ondergeschikt aan het spel.’ Het levert bijzondere films op, cinematografische werken die aan kunnen voelen als een documentaire, maar dus niet direct kaskrakers.

Onkruit
Het is ook niet het doel van De Jong om populair te worden; ze wil vooral een verhaal vertellen aan iedereen die het maar wil horen. Dat zij daarvoor film als medium gekozen heeft is afgaand op haar cv haar tweede keuze. De Jong studeerde eind jaren zeventig allereerst aan de sociale academie voor ze een overstap maakte naar de filmschool van Amsterdam. ‘Ik wist niets van filmproducties, had zelfs geen enkel idee wat een 16-millimeterfilm was toen ik aan mijn eerste lessen begon’, verklapte ze enkele jaren terug aan een journalist.

De Jong maakte als twintiger deel uit van de kraakbeweging en werd zelfs een van de gezichten van de beruchte actiegroep Onkruit. Begin jaren negentig verruilde ze het botte protest van de straat voor het milde protest van haar films. ‘Ik heb ervoor gekozen om met zachtheid de wereld te veranderen’, liet ze in 1993 optekenen. Niet dat ze een gezapige filmmaker is geworden. Haar producties, maar ook de presentatie ervan, staan garant voor confrontatie. Voor de lancering van Layla M. koos De Jong niet toevallig voor Theater de Meervaart in Osdorp, een moeilijke buurt waar de problematiek uit de film niet zelden aan de oppervlakte komt. Bij de première in november 2016 waren behalve de acteurs Nora El Koussour en Ilias Addab ook de ambassadeur van de film Bud Wichers aanwezig, een oorlogsjournalist die gewond raakte bij zijn werk in Irak.

0 0,00
Go to Top