Category archive

Politiek - pagina 5

Bij leiderschap gaat het over mannen, niet over vrouwen

in Politiek by
Foto: Sebastiaan ter Burg

Hoe straal je als vrouw daadkracht en leiderschap uit zonder als ‘bitch’ weggezet te worden? Hele generaties vrouwelijke politici hebben zich op die vraag stukgebeten. Voormalig minister Jet Bussemaker beklaagde zich er ooit over dat ze omschreven werd als ‘pinnig’. Over mannen wordt iets dergelijks nooit gezegd, stelde ze. Die zijn gewoon de baas.

Als stevig debatterende vrouw word je al snel gezien als kijvend wijf. Omgekeerd: ben je te vriendelijk, dan kom je niet in Het Journaal en denken kiezers dat het je ontbreekt aan daadkracht en leiderschap. Kortom: het is lastig manoeuvreren als vrouw in Den Haag.

Politicoloog Daphne van der Pas (UvA) onderzoekt hoe media vrouwen en mannen in de politiek verschillend benaderen. Journalisten zijn in haar ogen bepalend voor hoe politici gezien worden door kiezers; of een politicus bijvoorbeeld als een goede leider wordt beschouwd.

‘Media besteden bij vrouwelijke politici bovenmatig veel aandacht aan de gezinssituatie of aan de kledingkeuze, blijkt uit onderzoek in verschillende landen,’ legt Van der Pas uit. De schoenen van Theresa May, de cleavage van Angela Merkel: door dat soort triviale informatie te brengen, doen media volgens Van der Pas afbreuk aan het leiderschap van politici. Al is er in haar ogen de laatste tijd wel een kentering gaande: ‘Politici als Trudeau krijgen in zekere zin dezelfde behandeling. En in Nederland ging het ook een tijdje over het kontje van Wouter Bos.’

Media besteden bij vrouwelijke politici bovenmatig veel aandacht aan de gezinssituatie of aan de kledingkeuze, blijkt uit onderzoek in verschillende landen’

Verschil
Een duidelijk verschil is dat het bij mannelijke politici in de media veel vaker over leiderschapskwaliteiten gaat, blijkt uit onderzoek dat Van der Pas deed met collega Loes Aaldering. Nederlandse kranten schrijven veel vaker dat een man kundig, daadkrachtig, integer, communicatief vaardig of consistent is. Of juist niet. Van der Pas: ‘Vrouwen worden in krantenartikelen veel minder op leiderschap beoordeeld. Terwijl we weten dat kiezers juist veel belang toekennen aan sterke leiderschapskwaliteiten.’

Hoe het komt dat journalisten anders schrijven over vrouwelijke politici? Van der Pas heeft een aantal vermoedens. ‘Het kan zijn dat journalisten gebiast zijn, vooringenomen. Dat ze leiderschap automatisch associëren met mannen. Het kan ook zo zijn dat vrouwen zich anders presenteren. Dat ga ik de komende jaren onderzoeken.’

Bewust anders
Eén vrouw die zich bewust anders presenteert is Marianne Thieme van de Partij voor de Dieren. In het tv-programma Buitenhof zei ze eerder dit jaar dat ze past voor de ‘macho-achtige manier van debatteren’ in Den Haag. Dan maar gezien worden als wat softer. Sympathiek maar onverstandig, denkt Van der Pas. ‘Kiezers vinden sterk leiderschap belangrijk. Maar het zet ons wel aan het denken: misschien moeten we wel toe naar een nieuw idee van leiderschap.’

Kajsa Ollongren: bestuurder, maar ook politica?

in Politiek by

Haar carrière leek zich in een loodrechte lijn omhoog te bewegen. Beleidsmedewerker en topambtenaar op Economische Zaken. Topambtenaar op Algemene Zaken, het ministerie van de premier. Wethouder en locoburgemeester van Amsterdam. Minister van Binnenlandse Zaken en vicepremier. Ollongren is een uitstekende bestuurder, daarover zijn vriend en vijand het eens. Maar is zij ook een talentvol politica?

Al vrij snel na het aantreden van Kajsa Ollongren als minister begon het gejubel te verstommen. Dat meteen na de beëdiging van het kabinet een motie van wantrouwen tegen haar werd ingediend, baarde nog weinig opzien. Ollongren (Leiden, 1967) heeft naast een Nederlands ook een Zweeds paspoort. Volgens PVV-leider Geert Wilders leidt een dubbele nationaliteit bij een kabinetslid tot loyaliteitsconflicten en kan ze dus geen minister blijven. Maar zijn voorstel om haar af te zetten, verwierf vrijwel geen steun.

De problemen ontstonden wel toen Ollongren kort daarop in de Tweede Kamer haar begroting moest verdedigen. Dat deed ze op zich weliswaar vlekkeloos en met gemak, maar toch weerklonk er rumoer. De minister had namelijk voorafgaand aan het Kamerdebat een interview gegeven aan De Telegraaf over het thema ‘nepnieuws’. Een ongewenst verschijnsel dat het kabinet met kracht wil bestrijden, aldus Ollongren, vermoedelijk in een poging zichzelf als een voortvarende bestuurder neer te zetten. Maar vervolgens bleek ze, belaagd door vooral de rechtse oppositie, geen duidelijke voorbeelden van het fenomeen nepnieuws te kunnen geven. Zo wekte ze de indruk stiekem aan te sturen op een vorm van censuur op onwelkome berichtgeving. Echt in de knel kwam ze nog niet in het debat, maar het betekende wel een eerste krasje op haar blazoen.

Maar vervolgens bleek ze, belaagd door vooral de rechtse oppositie, geen duidelijke voorbeelden van het fenomeen nepnieuws te kunnen geven’

Een tweede kwestie diende zich aan toen in de Limburgse gemeente Brunssum een crisis uitbrak rond wethouder Jo Palmen, leider van een plaatselijke lijst en een politicus met een reputatie van recalcitrantie. Volgens een vertrouwelijk, maar uitgelekt advies zou Palmen een enorm integriteitsrisico vormen voor Brunssum. De burgemeester en de commissaris van de koning in Limburg eisten zijn vertrek. Ollongren toonde zich daadkrachtig door in de media te verklaren dat Palmen inderdaad diende op te stappen. Een maand of wat later echter betoogden twee hoogleraren in een door de gemeenteraad besteld rapport dat voor het ontslag van de wethouder geen enkele rechtsgrond bestond. De man was lastig, maar van een integriteitsrisico was geen sprake. Ollongren stond voor schut.

En toch: ook dat betekende nog niets vergeleken bij de politieke heisa die uitbarstte rond het raadgevend referendum. Dat Rutte III dat zou gaan afschaffen, stond al vast. Dat uitgerekend een D66’er daar direct verantwoordelijk voor zou worden, was echter wel heel pijnlijk. Nota bene een lid van de partij die zo ongeveer werd opgericht om de directe democratie te bevorderen! Die eind jaren negentig nog een kabinetscrisis veroorzaakte toen ze op het gebied van volksraadplegingen haar zin niet kreeg!

In plaats van enig begrip te tonen voor dit sentiment (ook in delen van haar eigen partij) maakte Ollongren haast met haar intrekkingswet. Een referendum over het afschaffen van het raadgevend referendum was nergens voor nodig. Weg met dat vrijblijvende instrument, dat alleen maar valse verwachtingen wekte, luidde het rationele devies van de minister. Ze zei er weliswaar bij dat ze voorstander blijft van een bindende volksraadpleging, maar die woorden zorgden bij de oppositie alleen maar voor hoon. Iedereen weet dat voor de invoering van een correctief referendum een grondwetswijziging nodig is, en zoiets vereist een vooralsnog onhaalbare parlementaire meerderheid van twee derde.

Dat uitgerekend een D66’er daar direct verantwoordelijk voor zou worden, was echter wel heel pijnlijk’

Op deze manier ontpopte Ollongren zich tot het ideale mikpunt van de oppositie, vooral van de rechts-populistische partijen. En het leek haast wel of ze die rol ambieerde. In een lezing in Nijmegen begin februari waarschuwde ze op indringende toon voor Forum voor Democratie van Thierry Baudet. ‘De nieuwste afsplitsing van het populisme gaat verder waar Wilders ophoudt. De partij van Baudet lijkt geobsedeerd te zijn door een van de weinige taboes waar ik als progressieve liberaal aan hecht: het praten over rassen in het politieke debat.’

Dat Baudet hierop onmiddellijk een (juridisch kansloze) aanklacht zou indienen, zal Ollongren vermoedelijk niet hebben voorzien. Maar dat de aanval op de FvD-leider een heleboel commotie zou veroorzaken, heeft ze ongetwijfeld vermoed.

Dat Ollongren zich doelbewust tot onderwerp van een felle politieke discussie maakte, hield hoogstwaarschijnlijk verband met de naderende gemeenteraadsverkiezingen. D66 had het – onder meer door het omstreden referendumbesluit – niet makkelijk in de beeldvorming en kon wel wat profilering gebruiken. Maar mogelijk sorteerde de minister ook voor op een toekomstige positie: die van opvolger van partijleider Alexander Pechtold.

Of Ollongren die functie echt ambieert, is onbekend. Uitspraken daarover ging ze tot dusver uit de weg. Het partijleiderschap is vooralsnog ook niet vacant. Maar mocht ze bereid zijn in Pechtolds voetsporen te treden, dan zou haar niet feilloos werkende politieke instinct weleens een lastige hinderpaal kunnen vormen.

Dat is trouwens ook niet uitgesloten bij haar functioneren als minister. Op het Binnenhof is de meest logische weg niet per definitie de beste. Een politicus beseft dat. Een bestuurder niet altijd.

Het Nederlandse prijskaartje voor Brexit

in Actueel/Politiek by

Het vertrek van de Britten uit de Europese Unie slaat een flink gat in de EU-begroting, want de jaarlijkse contributie van het Verenigd Koninkrijk bedraagt zo’n 13 miljard euro. Hoe moet dat worden gedicht?

De helft van het geld kan volgens de Europese Commissie gevonden worden door te snijden in de uitgaven. Maar het restant zouden de lidstaten moeten ophoesten. Want van het laten krimpen van de Europese begroting kan volgens Brussel hoe dan ook geen sprake zijn. Het budget is volgens het dagelijks bestuur van de EU toch al te klein. Op dit moment draagt Nederland jaarlijks circa 6,5 miljard euro bij. Het is daarmee procentueel de grootste nettobetaler aan de EU. Wordt dat straks nog meer?

We moeten weer betalen: bonnetje uit Brussel

in Actueel/Politiek by

De EU geeft circa 160 miljard euro per jaar uit. Het grootste deel daarvan gaat naar landbouwsubsidies en ‘cohesiefondsen’, bedoeld om de economie in minder welvarende EU-landen op peil te brengen. De EU-begroting wordt gefinancierd door de lidstaten, die elk naar draagkracht betalen. Nu zijn dat er nog 28, na het uittreden van het Verenigd Koninkrijk 27. En het Verenigd Koninkrijk is een grote nettobetaler.

Door: Floris Müller
Fotografie: Pxhere

Stay Right!

5x Bernie voor maar € 34,95
Klik HIER voor een abonnement of
bel  
0900 – 226 52 63

Levert dat op zich al een financieel probleem op – wie draait op voor de Brexit-rekening? –, ook los daarvan wil de Europese Commissie dat de lidstaten dieper in de portemonnee gaan tasten. Brussel krijgt steeds meer taken, zeggen voorzitter Jean-Claude Juncker van de Europese Commissie en Eurocommissaris Oettinger, verantwoordelijk voor de EU-begroting. Denk maar aan grensbewaking en terrorismebestrijding. Het huidige budget is te laag om die taken naar behoren te vervullen. De contributie moet dus omhoog.
De EU-landen dragen momenteel minder dan 1 procent van hun nationaal inkomen aan Brussel af. Juncker en Oettinger willen dat dat 1,1 tot 1,2 procent wordt. Het laatste woord hierover is nog lang niet gezegd.

Waar gaat het fout bij D66?

in Politiek by
Foto: Sebastiaan ter Burg

Toen Alexander Pechtold in 2006 voor het eerst de lijst van D66 trok, haalde de partij 3 Kamerzetels. Daarna was er sprake van een gestage vooruitgang: 10 zetels in 2010, 12 in 2012 en 19 in 2017, het op een na hoogste aantal ooit. Ook werd Pechtold eenmaal door de parlementaire pers uitgeroepen tot politicus van het jaar, terwijl hij tweemaal als tweede eindigde. Geen trackrecord om je voor te schamen.

Maar het succes van Pechtold wordt steeds meer het probleem van D66. Is er iemand in staat om hem op te volgen? Stort de partij straks niet als een plumpudding in elkaar?

Een politicus die geacht wordt in Pechtolds voetsporen te kunnen treden is Jan Paternotte. De voormalige nummer 1 in Amsterdam werd vorig jaar als ‘kroonprins’ naar het Binnenhof gehaald.

Maar de geschiedenis wijst uit dat het met kroonprinsen vaak verkeerd afloopt. Elco Brinkman (CDA) en Ad Melkert (PvdA) kunnen erover meepraten. En bovendien: is Paternotte met zijn 34 jaar niet te jong en politiek onervaren om D66 aan te voeren?

Een alternatief: Kajsa Ollongren. Vicepremier, minister van Binnenlandse Zaken, ex-wethouder in Amsterdam, voormalig topambtenaar. Op papier een ideale kandidaat, maar de hoofdrol die zij speelde bij het afschaffen van het raadgevend referendum heeft haar positie geen goed gedaan.

Wie volgt Buma op?

in Actueel/Politiek by
Foto: European People’s Party 

Sybrand van Haersma Buma trad op als CDA-lijsttrekker in 2012 en 2017. Een doorslaand succes was het niet. De eerste keer haalde de partij 13 Kamerzetels, veruit de laagste score ooit. Vorig jaar maart werden het er 19. Onmiskenbaar een vooruitgang, maar het blijft de op een na slechtste uitslag in de CDA-geschiedenis.

Hoewel Buma zich niet openlijk uitlaat over zijn politieke toekomst, zal hij ooit een stap opzij moeten doen. Bij de volgende Tweede Kamerverkiezingen? Het is de vraag wanneer die plaatsvinden en hoe het CDA er dan (virtueel) voorstaat. Niettemin wordt nu al gespeculeerd over zijn opvolging.

Kanshebber nummer 1 is Wopke Hoekstra. Minister van Financiën in Rutte III. Voormalig Eerste Kamerlid. Auteur van het laatste CDA-verkiezingsprogramma. Vrijzinnig protestant. Vader van vier kinderen, dus een echte gezinsman. Gewezen voorzitter van het Leidse studentcorps Minerva. Zeker niet zonder ambitie.

Kandidaat nummer 2: Pieter Heerma. Medeonderhandelaar van Buma bij de eindeloze kabinetsformatie van 2017. Invloedrijk als fractiesecretaris. Voormalig hoofd voorlichting van de Tweede Kamerfractie. En – niet zonder betekenis – zoon van de vroegere CDA-leider Enneüs.

Daar zijn de minderheden. Denk en NIDA

in Politiek by

Politieke partijen die opkomen voor minderheden vormden hét succes van de afgelopen gemeenteraadsverkiezingen. Partijen als NIDA, de Partij van de Eenheid, BIJ1 en de politieke beweging DENK beleefden hun definitieve doorbraak. Zijn deze partijen met hun zogenoemde ‘identiteitspolitiek’ blijvertjes of niet? Zelf vinden ze van wel.

In partycentrum De Koning in het Amsterdamse Sloterdijk hangt op de avond van 21 maart veel energie in de lucht. De grote zaal wordt bevolkt door zo’n tweehonderd aanhangers van de politieke beweging DENK. Ze focussen op een scherm met de exitpolls van de gemeenteraadverkiezingen. De spanning stijgt wanneer het NOS-meisje de prognose voor Amsterdam opleest: ‘DENK, drie zetels.’ De groep springt, juicht en omhelst lijsttrekker Mourad Taimounti, die zegt op deze drie zetels te rekenen. Twee dagen later, als alle stemmen zijn geteld, krijgt hij gelijk.

Uit het niets haalde DENK drie zetels. Ook deed de beweging mee in dertien andere gemeenten waar samen dertien zetels werden gepakt. De partij, die in 2014 onder meer werd opgericht door de voormalige PvdA-Tweede Kamerleden Tunahan Kuzu en Selçuk Öztürk, kan gaan bouwen aan een lokale basis.

Voorafgaand aan de overwinning voerden Taimounti en zijn aanhang maandenlang campagne. ‘Ik vroeg me op de verkiezingsdag af: gaan mensen wel op ons stemmen en doen ze wat ze gezegd hebben? Uiteindelijk bleek dat circa 24.000 mensen op ons hebben gestemd en dat zo’n 7.000 mensen hun voorkeurstem op mij hebben uitgebracht. Het zorgde voor een enorme ontlading en blijdschap.’

In Amsterdam stemden vooral burgers met een migratieachtergrond op DENK. Zij wonen voornamelijk buiten de ringweg A10. ‘De Amsterdamse politiek gaat te veel over zaken binnen de ring. Wij komen op voor de mensen in Nieuw-West die nog steeds tussen de schimmelwanden moeten leven of voor de mensen in Zuidoost voor wie geen betaalbare woningen worden gebouwd,’ aldus Taimounti, die benadrukt dat DENK er voor alle Amsterdammers wil zijn. De partij vaart een linkse koers en wil meer progressieve kiezers aanspreken. Toch zijn het vooralsnog allochtonen die voor DENK kiezen. Kwetsbare groepen, meent Taimounti. ‘Ik had graag gezien dat allochtone groepen niet kwetsbaar zouden zijn, maar het is niet anders.’

‘Migranten integreren in het dagelijkse leven, maar nu ook in het politieke leven. Dat heet emancipatie.’

In de hoofdstad werd GroenLinks de grootste partij met tien van de 45 zetels. Voorman Rutger Groot Wassink weigerde te formeren met DENK, alhoewel die partij hem aan een linkse meerderheid had kunnen helpen. Hij sloot de beweging uit vanwege de manier wijze waarop ze omging met Turks-Nederlandse Tweede Kamerleden in de kwestie ‘Armeense genocide’. Taimounti: ‘Lokaal uitsluiten om een buitenlands thema vind ik flauw. Zeker door een open-minded partij als GroenLinks. Over vier jaar willen we onszelf verdubbelen en de kans grijpen om bestuursverantwoordelijkheid te nemen. GroenLinks en de andere grote partijen moeten maar aan ons wennen. Ze moeten zichzelf afvragen: wat hebben wij gedaan en hoe kunnen wij het beter doen?’ Is er nu sprake van politieke versplintering? ‘Nee, we kunnen nu spreken van een betere vertegenwoordiging. Migranten integreren in het dagelijkse leven, maar nu ook in het politieke leven. Dat heet emancipatie.’

Taimounti wijst op een ontwikkeling waar niemand nog omheen kan: de identiteitspartijen. Na de aanslagen van 11 september 2001 en de opkomst van wijlen conservatief nationalist Pim Fortuyn voelden steeds meer moslimburgers zich in de kou gezet door de traditionele politieke partijen, die meegingen in de ‘witte identiteitspolitiek’ van Fortuyn en – later – PVV-leider Geert Wilders. Nederlanders met een migratieachtergrond, die gewoonlijk op partijen als de PvdA, GroenLinks en het CDA stemden, raakten teleurgesteld waardoor partijen als NIDA en DENK konden opkomen. Veel meer nog dan op hun islamitische basis doen deze partijen een beroep op een alom gevoel van onbehagen dat met name bij kinderen of kleinkinderen van migranten heerst. Die zijn het beu om als buitenstaanders behandeld te worden. Het zijn hier geboren en getogen Nederlanders, die niet meer hoeven te integreren, maar die geaccepteerd willen worden. Ook zijn ze het integratiedebat en het zogenoemde ‘meten met twee maten’ zat. Deze kiezers willen meer aandacht voor diversiteit, inclusiviteit, mensenrechten en een werkelijke aanpak van discriminatie. Partijen als DENK, NIDA en BIJ1 springen hierop in en werden op 21 maart definitief omarmd door deze kiezers.

‘Wij willen samenwerken en realiseren ons dat niemand groter is dan de stad. Wij trekken lessen voor de toekomst.’

Niet alleen bij DENK in Amsterdam was het op 21 maart feest, maar ook in Rotterdam kon de vlag uit. Hier was het de op de islam geïnspireerde partij NIDA die zichzelf na vier jaar van raadswerk had gehandhaafd. De partij behield haar twee zetels en bewees daarmee een blijvertje te zijn. ‘We zijn procentueel zelfs een beetje gegroeid en misten op een paar honderd stemmen na één restzetel. Op wijkniveau zijn we ook gegroeid. In de deelcommissies leveren we nu meer mensen. Verder deden we in Den Haag voor het eerst mee, waar we één zetel hebben gehaald,’ vertelt lijsttrekker Nourdin el Ouali, die zegt in Rotterdam geen last te hebben gehad van DENK. ‘Die benadering vind ik te simplistisch. Er is geen een-op-eencorrelatie. Als DENK niet mee had gedaan, zou de Rotterdamse zetelverdeling er sowieso anders uit hebben gezien.’

NIDA had een links verbond gesloten met PvdA, SP en GroenLinks, maar dit spatte ruim een week voor de verkiezingen uiteen door een rel rond een tweet uit 2014. ‘In de afgelopen vier jaar hebben we veel met deze partijen samengewerkt en vanuit die situatie is het linkse verbond ontstaan. Mochten we samen de meerderheid hebben, dan zouden wij samen het initiatief nemen om een college te vormen. Daar zouden veel mensen ter rechter zijde niet blij mee zijn.’ Hij had niet verwacht dat een oude tweet over de Gazaoorlog anno 2018 roet in het eten zou gooien. ‘Het was een provocatieve tweet waarin we IS vergeleken met het beleid van Israël. GroenLinks wilde dat we er afstand van namen. Ik heb hun de context uitgelegd en gezegd dat zij ons niet konden bewegen om er afstand van te doen. We mochten de tweet uiten wegens de vrijheid van meningsuiting.’

Toch blies GroenLinks het verbond op. Staat NIDA nu met lege handen? ‘Nee, want er is een nieuwe verkiezingsuitslag. Wij willen samenwerken en realiseren ons dat niemand groter is dan de stad. Wij trekken lessen voor de toekomst. Momenteel praten we mee om een coalitie. Vanuit de inhoud is er bij ons geen enkele blokkade voor welke partij dan ook.’

In de Rotterdamse raad zitten nu dertien partijen. El Ouali erkent dat het versplinterd is. Hij wil niet alleen formeren langs een rechter- of linkerflank. ‘Er zijn vier partijen die zowel links als rechts zijn en vijf zetels hebben. Met deze twintig zetels heb je een fundament dat je kunt aanvullen met drie zetels. Wij zijn bereid om bestuursverantwoordelijkheid te nemen in een college dat er is voor zoveel mogelijk Rotterdammers.’

‘UCF is nodig, omdat mensen met een Surinaamse, Antilliaanse of Afrikaanse achtergrond niet gehoord worden. Zij zijn ondervertegenwoordigd in de politiek en hun noden blijven bestaan.’

Voor moslimkiezers was er op 21 maart volop keuze, maar ook voor burgers met een Afrikaanse en Caribische achtergrond viel er genoeg te kiezen. In Amsterdam deed de partij BIJ1 van Sylvana Simons mee. Zij behaalde 6.571 stemmen en kwam met één zetel in de gemeenteraad. Daarnaast was er nog een partij die opkomt voor de eerdergenoemde doelgroep: U-buntu Connected Front (UCF) van oud-GroenLinks-politicus Iwan Leeuwin. In de afgelopen jaren flirtte hij met DENK, waar hij volgens watchers in aanmerking kwam voor het lijsttrekkerschap. ‘Ik merkte bij DENK dat er geen structurele positie was voor mensen met een Afro-Caribische achtergrond. Net als Sylvana ben ik toen uit die partij vertrokken. Ik wilde met haar samenwerken, maar zij weigerde en mede daarom heb ik UCF opgericht,’ aldus Leeuwin, wiens partij in Amsterdam en Rotterdam meedeed. Hijzelf was lijsttrekker in de hoofdstad. UCF is er naar zijn zeggen voor ‘gemarginaliseerde groepen’, en voor mensen met een Afrikaanse en Caribische achtergrond. Leeuwin: ‘UCF is nodig, omdat mensen met een Surinaamse, Antilliaanse of Afrikaanse achtergrond niet gehoord worden. Zij zijn ondervertegenwoordigd in de politiek en hun noden blijven bestaan.’ Leeuwin wil niet in de slachtofferrol kruipen. ‘Wij zijn hier en eisen juist onze rechten op.’

UCF moest in korte tijd een partijstructuur opzetten en had wat opstartproblemen, onder meer rond het ophalen van het benodigde aantal handtekeningen om mee te mogen doen. ‘We moesten alles vanaf de grond opbouwen: een website, een verkiezingsprogramma, campagnemateriaal, ga zo maar door.’ Leeuwin en zijn partijgenoten hadden pas eind januari hun programma klaar. ‘Het was even aanpoten, maar daarna zijn we snel de campagne ingegaan. We hebben gemerkt dat er agressief campagne werd gevoerd. Partijen als de PvdA, SP en het FvD plakten gewoon over onze posters heen. Onbehoorlijk.’

Op de verkiezingsdag vermoedde Leeuwin dat er iets mis was. ‘Je zag dat UCF niet was meegenomen in de exitpolls. Ik vind het ook vreemd dat wij uiteindelijk maar 1.052 stemmen hebben gekregen. Dat is veel te weinig. Toen ik nog bij GroenLinks zat, haalde ik in Zuidoost tweeduizend voorkeurstemmen op.’ Hij vermoedde dat er sprake was van fouten en eiste tevergeefs een hertelling. ‘Wij gaan hoe dan ook door, want we denken dat er nog zeker ruimte is voor UCF.’ Ook in Rotterdam kwam de partij niet in de raad. Leeuwin blijft strijdvaardig. ‘We gaan buitenparlementair verder en willen volgend jaar in Noord- en Zuid-Holland meedoen aan de Provinciale Statenverkiezingen.’

Gaat Rutte naar Brussel?

in Actueel/Politiek by

Niks duurt eeuwig, dus ook niet het lijsttrekkerschap van Mark Rutte. Hij voerde de VVD-lijst aan in 2006, 2010, 2012 en 2017. Niemand zal raar opkijken als hij in 2021 (of eerder, als het kabinet valt) plaatsmaakt voor een ander.

Wie dat wordt, is bij de liberalen niet ingewikkeld. Edith Schippers heeft de politiek verlaten en is daardoor buiten beeld geraakt. Over Halbe Zijlstra hoeven we het niet eens meer te hebben. Blijft over: Klaas Dijkhoff. Fractievoorzitter en voorheen staatssecretaris en korte tijd minister. Geldt als politiek toptalent. Onlangs zei Rutte nog dat Dijkhoff nu al in staat zou zijn hem op te volgen.

Maar de premier heeft nog niet definitief besloten dat hij ermee stopt. Een halfjaar voor de volgende Kamerverkiezingen hakt hij de knoop door.

Corruptie in Europa. Het geval Selmayr

in Politiek by
Foto: Saeima

‘Wát? Haha, ach nee… Néé. Nee, echt niet!’ Je hebt van die politici die zo hard ontkennen dat je er als toehoorder gevoeglijk van uitgaat dat er iets mis is. Eind maart werd Eurocommissaris Frans Timmermans aan de tand gevoeld over de benoeming van Martin Selmayr. De voormalige secretaris en vertrouweling van commissievoorzitter Jean-Claude Juncker was kort ervoor met twee hamerslagen bevorderd tot machtigste ambtenaar in Brussel. Een nogal schimmige gang van zaken, stelden Europarlementariërs; de stemming was wel héél snel gegaan. Bovendien was er maar één serieuze tegenkandidaat voor de belangrijke functie en die zou zich nota bene op verzoek van Selmayr hebben gemeld.

De Duitser zou Eurocommissarissen riante pensioenvergoedingen in het vooruitzicht hebben gesteld als ze met zijn kandidatuur in zouden stemmen, opperden journalisten, onder wie de mateloos populaire en daarmee invloedrijke talkshowhost Arjen Lubach: ‘Is zelfs de top in Europa ten prooi gevallen aan vriendjespolitiek?

‘Néé, écht niet!’ aldus Timmermans.

Het toeschuiven van belangrijke banen en opdrachten en politieke gunsten aan medewerkers en partijgenoten is in de politiek officieel een doodzonde. Alleen al de verdenking van vriendjespolitiek kan je de kop (of nou ja, de functie) kosten. Vooral populistische bewegingen in Brussel en Den Haag hebben zich gecommitteerd aan transparantie in het aannamebeleid. Ze dreigen met oorlog als de zelfopgelegde aanbestedingsregels niet nauwkeurig worden gevolgd. Journalisten op hun beurt smullen van iedere rel over de benoeming van een nieuwe hotemetoot of van deals die het daglicht niet kunnen verdragen. Het is dan ook maar de vraag hoelang Selmayr van zijn nieuwe uitzicht op de bovenste verdiepingen van het paleis van de Commissie kan genieten.

En toch. Toch zijn er ook heel wat politieke kopstukken en bewindvoerders die zeggen dat vriendjespolitiek onvermijdbaar is. Dat het principe er eigenlijk gewoon bij hoort en inherent is aan het politieke proces: niet alleen competentie telt voor belangrijke functies, en het stemgedrag van het volk (bij verkiezingen), maar zeker ook het netwerk. VVD-voorman Klaas Dijkhoff vertelde in de vorige editie van Bernie dat in de samenstelling van het kabinet niet alleen werd gekeken naar kunde, maar ook naar de dynamiek in de groep: ‘Je moet er toch bijna 80 uur per week mee optrekken; dan heb je toch liever mensen met wie je goed door een deur kan.’ Even later fulmineerde hij in de Kamer, op vragen van Forum voor Democratie over benoemingen van liberale partijgenoten in semioverheidsfuncties, dat dat het wellicht opvallend kan overkomen, maar dat het er simpelweg bij hoort: ‘Mensen die bij PSV in het eerste komen, komen ook niet van het hockeyveld af rennen, die hebben eerst ervaring opgedaan in een lager elftal. Dus dat mensen die ergens goed in zijn, in die sector gewaardeerd blijven en dat erom gevochten wordt, dat vind ik vrij logisch.’

Dat in ruil voor vriendendiensten geen wederdienst verwacht mag worden, daar zijn de meesten het in Brussel en Den Haag over eens. Corruptie is strafbaar. De lijn tussen vriendjespolitiek en ‘voor wat hoort wat’ is echter dun. En de verleiding enorm. Dat maakt het onderwerp voor de meesten ook zo ongelofelijk interessant.

Floris Müller, hoofdredacteur en uitgever

Referendum blijft D66 achtervolgen

in Actueel/Politiek by

Een referendum over het voortbestaan van het referendum zit er waarschijnlijk niet meer in. Maar een volksraadpleging over de D66-Donorwet wellicht wel. Activisten van GeenStijl zijn een handtekeningenactie gestart om de wet aan de bevolking voor te leggen.

Mocht er een duidelijke ‘nee’ uit de stembus komen, dan komt een van de paradepaardjes van de democraten in het huidige Kabinet in gevaar. Hoewel anders wordt beweerd door de adjunct-hoofdredacteur van het shockblog is het de initiatiefnemers niet te doen om ‘D66 na het afschaffen van het referendum dwars te zitten’, maar is het onderwerp zo belangrijk dat een mening van het volk onontbeerlijk is. Mocht de Donorwet bij een negatief oordeel van tafel worden geveegd, dan verliest de partij van Alexander Pechtold daarmee een van zijn laatste ‘kroonjuwelen’. Het zou bovenal ook het imago van de D66 verder schaden.

De democraten hebben overigens nog kans dat het referendum nog voor een eventuele stemming over de Donorwet wordt afgeschaft. De Eerste Kamer buigt zich daar nu over en zal waarschijnlijk eind mei met een oordeel komen. Tezelfdertijd wil GeenStijl het benodigde aantal handtekeningen bij de Kiesraad inleveren.

1 3 4 5 6 7 14
0 0,00
Go to Top