In een Bitcoin kun je niet wonen

in Actueel/Lobby by

Begin dit jaar kraakte een clubje jonge kunststudenten een deftig pand aan de Amsterdamse grachten. Deze Kinderen van Mokum hebben een heldere boodschap: een gezondere woningmarkt is hard nodig en kun je zélf afdwingen.

In het pand aan de Amsterdamse Prinsengracht, met een postmoderne kraakinrichting waar Berlinesque Jan des Bouvrie-adepten nog een puntje aan kunnen zuigen, steken Filin (20), Abel (19) en Dolf (19) van wal over de deprimerende huisvesting in de hoofdstad. In de kraakluwte van de afgelopen jaren heeft de Amsterdamse huizenmarkt zich weer eens van zijn meest geldbeluste kant laten zien. Ondertussen is de jonge generatie Amsterdammers meer met zichzelf dan met de stad als geheel bezig. Daarom is het – wederom – tijd voor actie. ‘Het is echt die individualistische instelling die er nu heerst. Met onze actie laten we zien dat je wel je bek open kan trekken en dat je nog steeds dingen kan doen.’ Een nieuwe kraakgeneratie is opgestaan.

Kinderen van Mokum
De gedragen titel Kinderen van Mokum legt kernachtig uit wat deze activisten beogen. ‘We zijn jongeren uit Amsterdam die het gevoel hebben dat ze hier geen plek meer kunnen krijgen om te wonen en daar wat tegen willen doen, om niet weggedrukt te worden.’ Maar kraken draait niet primair om het redden van je eigen hachje: traditiegetrouw is de bredere sociale relevantie van de kraak het belangrijkste. ‘Amsterdam is altijd een stad geweest waarin een bepaalde cityvorming heel erg tegengehouden is door protest vanuit de bewoners – en dat was ook heel erg succesvol,’ glundert Abel. Maar het kleinschalige dat de stad mooi en aantrekkelijk maakt, is niet per se de meest lucratieve business voor investeerders. ‘Omdat je niet allemaal stomme vastgoedondernemingen kan doen, zoals de Zuidas.’ In het afgelopen decennium is die remming vanuit de steigerende Amsterdammer er langzaamaan afgegaan, met als gevolg dat Amsterdam nu toch meedoet in de race van ‘wereldsteden’.

Dweilen met de kraan open
In die race stijgen de huurprijzen naar een wereldniveau, en dat raakt iedereen met een modaal inkomen. ‘Er wordt nu gewoon gegokt in de stad. Het heet investeren. Opkopen, wachten, op precies het juiste moment verkopen met grote winst, en als de boel weer inzakt en huizenprijzen dalen, begint het opnieuw. Alsof het Bitcoins zijn. Alleen in Bitcoins hoeft niemand te wonen.’ Ondertussen wordt de leegstand in speculatiepanden gemaskeerd door illegale tijdelijke verhuur. ‘Maar die pop-upverhuur, dat is gewoon dweilen met de kraan open: het houdt de situatie juist in stand.’

Wat de Kinderen van Mokum tegen de borst stuit, is het individualistische kuddegedrag dat ook onder jongeren sterk heerst. Die schouderophalende attitude willen ze doorbreken. ‘Het komt in veel mensen niet meer op dat zo’n stad toch bestaat uit jouw buurt en de mensen in jouw buurt, en dat je daar samen de stad mee maakt. Als je dat niet doet, gaat iemand anders de stad maken.’

Sterk verhaal
Media-aandacht wordt in tegenstelling tot veel van hun voorgangers niet geschuwd. Integendeel: deze jonge idealisten willen hun boodschap breed verkondigen maar ook breed trekken, want de woningnood is de problematiek van iedereen. ‘Iedereen die het gevoel heeft dat-ie een kind van Mokum is en hier wordt weggedrukt, die is dat ook. En dan kun je er samen wat aan gaan doen.’ De Kinderen van Mokum dragen hun naam met trots. ‘En het is ook echt een sterk verhaal, want wie haat kinderen nou?’ lacht Abel. ‘Kinderen vechten liever niet, maar ze schreeuwen wel.’

De Kinderen van Mokum
leeftijd gemiddeld 19,5 jaar
wonen in een kraakpand aan de prinsengracht
vinden dat wonen in amsterdam betaalbaar moet zijn, en niet voorbehouden is aan de allerrijksten
werken als collectief omdat een individualistische instelling de beroerde huisvesting in stand houdt

Laatste van Actueel

Cocktail met een kick

Bernie is een barhanger. Een liefhebber en een fijnproever. Bij voorkeur van
0 0,00
Go to Top