Agnes Jongerius: Recht voor zijn raap

in Actueel/Lobby by

Een stevige tante die zegt waar het op staat en die zich geen knollen voor citroenen laat verkopen. Dat imago had Agnes Jongerius in haar tijd bij de FNV en heeft ze als Europarlementariër nog steeds.

De Europese besluitvorming is haar te traag, te stroperig. ‘Vooruitgang in Europa gaat godvergeten langzaam. Er zijn momenten waarop ik denk: ik ben al 57, zoveel tijd heb ik niet meer, kunnen we alsjeblieft een beetje opschieten?’

Jongerius (De Meern, 1960) leek bepaald niet voorbestemd voor Brussel en Straatsburg. Ze voelde zich meer op haar plek tussen de vrachtwagenchauffeurs en de binnenschippers in eigen land. Na haar studie sociaaleconomische geschiedenis ging ze aan de slag bij de Vervoersbond FNV. Ze maakte snel carrière. In 2005 werd ze de eerste – en tot dusver enige – vrouwelijke voorzitter van de vakcentrale FNV.

Haar reputatie van rauwdouwer die geen blad voor de mond neemt, versterkte ze tijdens het sociaal overleg waaraan ze als FNV-voorzitter deelnam. In 2009 maakte ze de werkgevers bij onderhandelingen uit voor ‘tuig van de richel’, woorden die de publiciteit haalden doordat er per ongeluk een microfoon was blijven openstaan.

Maar al formuleerde Jongerius recht voor zijn raap, een ongeleid projectiel was ze niet. Ze besefte heel goed dat er in de ‘polder’ compromissen gesloten dienen te worden, waarbij het niet alleen nemen is, maar ook geven. En dat je niets opschiet met vasthouden aan onhaalbare standpunten. Uiteindelijk kostte deze ‘realpolitieke’ houding haar de kop. Nadat ze in 2010 het historische pensioenakkoord had ondertekend waarin ze instemde met het op termijn verhogen van de AOW-leeftijd, keerden de gestaalde kaders bij de bond zich van haar af. De druk werd steeds groter en in 2012 zag Jongerius zich gedwongen het voorzitterschap van de vakcentrale neer te leggen.

Wat nu? In elk geval niet de politiek in, nam ze zich voor. Maar het bloed kroop waar het niet gaan kon. Eerst probeerde ze nog burgemeester van haar woonplaats Utrecht te worden, maar ze moest het afleggen tegen VVD’er Jan van Zanen. En toen benaderde de PvdA haar om op de lijst voor de Europese verkiezingen te gaan staan.

Jongerius bedacht dat ze altijd veel kritiek had gehad op de EU. Hoe dikwijls had ze niet in Straatsburg staan te demonsteren als het Europarlement zich opmaakte om een volgens haar idioot besluit te nemen? Dus redeneerde ze: misschien moet ik zelf maar eens gaan proberen wat voor elkaar te krijgen daar.

Bij de Europese verkiezingen stond ze als nummer twee op de PvdA-lijst en ze scoorde opvallend goed. Jongerius haalde bijna evenveel stemmen als lijsttrekker Paul Tang. Inmiddels is ze bijna vier jaar als Europarlementariër actief. Ze houdt zich in Brussel en Straatsburg vooral bezig met werkgelegenheid en sociale zaken, onderwerpen waarmee ze door haar vakbondsverleden vertrouwd is.

Maar helemaal thuis voelt ze zich er nog niet. Het blijft wennen in Europa en daar draait ze niet omheen. ‘Utrecht-Groningen is verder rijden dan Utrecht-Brussel, maar het ene is binnenland en het andere buitenland. Het zijn twee aparte werelden.’

Laatste van Actueel

Cocktail met een kick

Bernie is een barhanger. Een liefhebber en een fijnproever. Bij voorkeur van
0 0,00
Go to Top